Bekijk onbeantwoorde berichten | Bekijk actieve onderwerpen Het is momenteel Di 21 Aug 2018, 14:32

Er zijn 510 resultaten gevonden

Auteur Bericht

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Do 11 Nov 2010, 20:33 

Afbeelding

http://everyoneweb.com/WA/DataFileskorp ... rdig01.pdf

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 12 Nov 2010, 12:13 

Afbeelding
Bronzen Kruis

Sergeant Ziekenverpleger Wilders, L.A.J.

25 Jul 1947

OOST-JAVA-SITOEBONDO ONDER VUUR EEN REEDS OVERLEDEN LUITENANT IN VEILIGHEID GEBRACHT

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 12 Nov 2010, 12:14 

Afbeelding
Bronzen Kruis

Sergeant Der Mariniers Willemsen, A.G.W.

8 Aug 1947

OOST-JAVA-DAWOEHANSENGON-STRIJD TEGEN TERRORISTEN

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 12 Nov 2010, 12:15 

Afbeelding
Bronzen Kruis

Eerste Luitenant Der Mariniers Woortman, DRS. J.A.

27 Mrt 1962

NIEUW-GUINEA-GEVECHTSACTIES OP HET EILAND GAG

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 12 Nov 2010, 12:16 

Afbeelding
Bronzen Kruis

Eerste Luitenant der Mariniers Wouters, G.H.W.

Jan 7 Mei 1949

JAVA-DJATIROGO-GEVECHTSACTIES

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 12 Nov 2010, 12:17 

Afbeelding
Bronzen Kruis

Sergeant der Mariniers Zimmermann, J.C.

13 Mei 1940

ROTTERDAM-GEVECHTSACTIE BIJ DE NOORDELIJKE TOEGANG VAN DE MAASBRUG

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 12 Nov 2010, 12:18 

Afbeelding
Bronzen Kruis

Korporaal der Mariniers Poldervaart, G.

17 Okt 1948

OOST-JAVA-NEGOROREDJO-STRIJD TEGEN TERRORISTEN

 Jump to forum   Jump to topic

 Titel: Bram Bartels
Geplaatst: Vr 12 Nov 2010, 20:09 

http://s3.postimage.cc/frc0n54cp/bram.jpg

Bram was oud Marinier, heeft samen met mij de Commando opleiding gedaan, en bij de BBE gediend.
Ik heb met Bram nog een sapje gedronken op de reünie 2007 in Roosendaal, waar wij nog heel wat hebben afgelachen.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zondag 27 juli 2008 is Bram Bartels overleden aan de gevolgen van een korte, ernstige en agressieve ziekte. Bram is 52 jaar geworden.

Bram Bartels was actief bij SO Soest als begeleider en coördinator van het G-voetbal en als assistent-trainer van de D-1. Daarnaast was hij één van de initiators van de Soester Olympische Spelen. Deze feestelijke sportgebeurtenis werd op ons complex gehouden en was bedoeld voor de minder valide sporters.

Bram was een sportieve man met het hart op de juiste plek. Zijn inzet en enthousiasme om zaken tot een goed einde te brengen waren bewonderenswaardig én aanstekelijk. Een voorbeeld voor velen. Door zijn overlijden zal er een groot gemis zijn binnen onze vereniging in het algemeen en bij de G- en D-jeugd in het bijzonder. Zijn vrolijkheid en gedrevenheid waren vanzelfsprekend.

Het verdriet om het vroege afscheid van deze unieke persoonlijkheid zal vooral aanwezig zijn bij zijn gezin. Ans en de kinderen Lotte, Bram jr. en Stef zijn hun steun en toeverlaat kwijt. Vanaf deze plaats wens ik ze namens het bestuur en de leden van SO Soest heel veel sterkte voor nu en in de komende tijd.

Bron: Sportorganisatie Soest

R.I.P. m3 vl2

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 12 Nov 2010, 23:16 

Auteur: A.F.
Mijn dagboek uit de

COMMANDO OPLEIDING


Terwijl ik dit schrijf, zit ik thuis, bij te komen van de eerste week commando opleiding, te Roosendaal. Het is onbeschrijfelijk wat er met mij gebeurt, maar ik ga toch proberen om u, in mijn ellende, te laten delen.

Alleen al om aan de E.C.O. (Elementaire Commando Opleiding) te mogen beginnen, moet je als Marinier zijnde, een loodzware selectie/trainingsstage van 3 weken volgen.
De zogenaamde PRE-CO. Dit vond plaats in,- en om, onze eigen mariniers kazerne, de "Van Braam Houckgeest" in Doorn.
Aldaar starten wij op 8 oktober, met 18 mariniers. En reeds op 9 oktober waren dat er al een stuk minder! Er vielen per dag cursisten, zoals wij genoemd werden, af. De een om lichamelijke redenen (blessures of gebrek aan conditie) en de ander om geestelijke redenen.
En ik moet eerlijk zeggen, dat ook ik meerdere keren heb moeten vechten tegen de verleiding om er mee te stoppen. De gedachte "waar ben ik in Gods naam mee bezig?" spookt regelmatig door mijn hoofd.
Er is zelfs een moment geweest waarop ik serieus dacht het niet te zullen overleven, of tenminste 50% van de, in mijn lichaam aanwezige botten, te zullen breken. Dat was op de maandag van de tweede week, toen ik, totaal verkrampt, trillend en bijna huilend van angst, op 16 meter boven de grond, aan een touw in de klimtoren hing. Ik had eerst naar 10 meter hoogte moeten "cat crawlen" en daarna doorklimmen naar 20 meter, om vervolgens met de schipperslag weer naar beneden te klimmen. Op dat moment was mijn, toch wel beresterke conditie niet toereikend. En als er niet halverwege een mede cursist had gestaan, die mij met bovenmenselijke kracht vastgreep zodat ik enkele seconden had om te herstellen dan had ik dit verhaal, in het meest gunstige geval, nog kunnen dicteren maar zeker niet meer zelf op kunnen schrijven.Glijdend en half vallend ben ik toch nog heelhuids beneden gekomen. Dat "heelhuids" geldt trouwens niet voor de binnenkant van mijn handen! Daar was nauwelijks nog huid te bekennen. Totaal uitgeput moest ik in het graf gaan liggen, wat cursist "Mol" ter ere van zijn naam had moeten graven. Na deze hel kwam de volgende, de hindernisbaan. Ik wist het zeker "ik stop er mee".

Edoch, na een nachtrust van 3 uur ontwaakte ik wederom in het tentenkamp op de kazerne en ik streelde mezelf met de gedachte dat het weekend weer een dag dichterbij was. Het was immers alweer dinsdag!

Deze week werd onze club uitgebreid met 5 officieren die, om weet ik veel wat voor reden, de eerste week niet mee hadden kunnen doen. De volgende dag echter, waren er nog maar 2 van over!

Die nacht stond er een KAKO (kaart en kompas) oefening op het programma. Ik kreeg een opdracht van een kilometer of 10, maar ik heb denk ik het driedubbele gelopen, want in mijn vermoeidheid en zenuwen heb ik de co?rdinaten omgedraaid! Ik kwam dus echt "In the middle of nowhere" terecht. Midden in een pikdonkere nacht, helemaal in je eentje!
Zoals ik het had begrepen, moest ik aan de overzijde van een rivier zijn, maar ik kon op de kaart nergens een brug ontdekken. Alleen kilometers verderop voer een veerpont, en men wilde ons laten improviseren, dus moest ik toch daar maar naar toe lopen dacht ik. Na een paar kilometer zakte de moed mij volledig in de hoge zwarte schoenen. Het was echt een pokke eind. Ik had al berekend dat ik pas tegen middernacht bij de pont zou zijn en dus zou dat ding, naar alle waarschijnlijkheid, al lang niet meer varen. Ik moest dus iets verzinnen om sneller vooruit te komen.
In de verte hoorde ik een brommer aankomen en in mijn brein vormde zich een misdadig plan. Wild zwaaiend, met in mijn ene hand een zaklamp en in mijn andere hand een pistoolmitrailleur Uzi, sprong ik midden op het fietspad, waarop de brave borst zich zowat te pletter reed tegen een boom. Op mijn allerzieligst legde ik de man de situatie uit en verzocht hem, mij naar de pont te brengen. De, zich lam geschrokken bestuurder, durfde niet anders dan gehoor te geven aan mijn verzoek, en zodoende kwam ik mooi op tijd bij de pont aan.
Maar nu het volgende probleem: het was ons niet toegestaan om geld bij ons te hebben, en een pont vaart tegenwoordig echt niet meer voor niets! Maar weer een zielig verhaal opgehangen, wat mij steeds makkelijker af ging, en zowaar, ik mocht mee varen. Direct geinformeerd hoe laat de laatste boot terug ging en of ik dan alstublieft nog een keer als verstekeling mee mocht.

Na een tijdje aan de overkant rond gedoold te hebben ontdekte ik mijn fout! Ik vervloekte mezelf hartgrondig en nam de volgende boot terug. Op de boot heb ik een lift geregeld bij een automobilist. Daar zat ik, midden in de nacht, zwaar bepakt en bewapend, met een gecamoufleerde kop, in een Ford Scorpio! Deze man bracht mij tot vlak bij de kazerne waar ik opnieuw met mijn opdracht begon. Deze keer met meer succes. Ik was als allerlaatste binnen!

Uiteindelijk gingen we na 3 weken Preco, met 13 man, van de 23 waar we mee begonnen waren, naar Roosendaal.
Naar de K.C.T. Wat zoveel betekend als: Korps Commando Troepen!

Nu begon de commando opleiding dus pas echt. We maakten kennis met onze mede cursisten, van de landmacht, die wij steevast "pleunen" noemen en samen met hen betrokken we het tentenkamp "Boer Bakx" van waaruit wij de komende 8 weken zouden opereren.
En ik moet zeggen dat ik de eerste week als redelijk positief heb ervaren. Met dien verstande dat het de hele godganse week heeft geregend.

We begonnen ?s maandags op de touwbaan. Een mooie baan, alleen 2 keer zo hoog als bij ons in Doorn. We kregen een opdracht, welke wij uiteraard verkeerd interpreteerden, wat resulteerde in 50 keer opdrukken. Vervolgens in gillende looppas naar de klimtoren, maar ook dit ging niet snel genoeg wat bestraft werd met een rondje om het voetbalveld binnen 2 minuten. Ik weet niet wat voor kermis horloge die instructeur had, maar waar onze horloges 10 seconden over hadden kwam die van hem er 10 tekort! Nog maar een rondje dus. Dit geheel heeft zich nog een aantal malen herhaald.

Toen de klimtoren. Hier had ik nog goede herinneringen aan uit de Preco dus ik was vol zelfvertrouwen, ahum!
Eerst maar eens een paar keer naar boven en beneden klimmen op diverse manieren. Een zijde van het bouwwerk is tijdens de bouw absoluut onbeklimbaar gemaakt, en u begrijpt het al, juist via die kant moesten wij meerdere malen boven zien te komen.
Toen wij het idee hadden Totall loss te zijn hadden we volgens het kader net de warming up gehad. En toen kwam het?.. Mijn favoriete afdaling via het middentouw! En dan niet 1 keer maar 2. Slik! Om te beginnen moest je al naar het touw toespringen, met een gapend gat van 20 meter onder je. De eerste keer kwam ik gelukkig zonder problemen beneden. Maar toen ik vervolgens weer naar boven klom merkte ik, dat ik al flink uit mijn reserves aan het putten was. Mijn spieren deden nog slechts trillend hun werk en dit gaf mij beslist een angstig gevoel.
Maar ook deze keer, ben ik weer netjes langs het touw, 20 meter naar beneden geklommen.
Een overwinning! Maar we waren er nog niet. Nog maar een keer naar boven. Nu gingen we tokkelen (verbastering van het engelse "toggle"). Dit kunt u zien als een soort kabelbaan, maar dan niet zo?n mooie burger uitvoering met een stoeltje aan een katrolletje, nee, wij hadden een zogenaamd tokkeltouwtje om ons schouders (dag en nacht!) wat je simpelweg over het touw heenslaat, en hieraan ga je dan hangen, en zo suis je dan met een bloedgang naar beneden. De eerste keer dat ik "afstapte" kwam mijn volle gewicht in een keer met een ruk aan mijn armen te hangen waardoor ik maar ternauwernood vast kon houden. Later leer je met gebogen armen en gespannen spieren af te stappen, en dan vervolgens langzaam uit te gaan hangen.
Maar alleen al het simpele hangen aan je armen was al een hele opgaaf, doordat deze zo langzamerhand al aardig verzuurd waren. Toen ik, na deze kunstenmakerij, weer met beide benen op de grond stond (mentaal ook) had ik toch een gepast gevoel van trots over me.

En zo is het aftellen tot het weekend.
Slapen komt er zo goed als niet van. Daar heeft een commando in opleiding geen tijd voor.
Drie uur per nacht is veel. En dan natuurlijk nog onderbroken, omdat er ook wacht gelopen dient te worden. Ruim voor het ochtend gloren staan we alweer, stuiterend van de kou, in korte broek en T-shirt, aangetreden voor de ochtendsport. Na deze eerste fysieke inspanning van de dag is het, achtereenvolgens: wassen, scheren, eten, corvee?n en gereed maken voor inspectie. Tijdens deze inspectie wordt ons dan de huid vol gescholden omdat bijvoorbeeld je dekenrol niet recht is opgerold (in het tentenkamp slapen we op een stretcher, tussen 3, op speciale wijze aan elkaar gespelde, ruwe paarden dekens, die iedere ochtend weer opgerold dienen te worden), of er ligt nog een blaadje voor de tent of meer van dat soort ongein. De straffen die hier op staan zijn bijvoorbeeld: opdrukken, sit-ups, kikkersprongen, 10 rondjes om het tentenkamp, of wat voor ziek idee het kader op dat moment ook maar heeft. Dat het maar duidelijk moge zijn dat wij, als cursisten, stront zijn en het kader is God.
Wij worden voortdurend bekritiseerd en vooral gekleineerd. Hier ben ik snel aan gewend, ene oor in en andere oor weer uit. Lekker belangrijk! En toch heeft het iets! Vraag me niet wat, maar ergens is het gewoon mooi!

Het is overigens niet alleen lichamelijk erg zwaar, maar ook probeert men er een heleboel theoretische kennis bij ons in te krijgen. Het is tenslotte de bedoeling dat wij specialisten worden. Echter door de zware inspanningen en het gebrek aan slaap, doen wij tijdens de theorielessen verwoede pogingen om iets van slaap in te halen. Ik heb hier geleerd met open ogen te slapen. Sterker nog, ik kon al slapend gewoon doorschrijven! Alleen datgene wat er op papier komt is nooit meer te ontcijferen. En hier en daar ineens een kras, waar mijn pen van het papier af schoot als ik in een diepere slaap viel.

Naarmate de week vordert, gaat het lichaam steeds meer pijn doen van het dag en nacht zeulen met de zware bepakking. En dit is dan de opbouwfase!
Op het moment dat je denkt "dit kunnen ze niet maken in vredestijd" gaan ze nog veel verder. Ik betrap mezelf regelmatig op de gedachte "kan ik dit wel, hoe lang hou ik dit vol?"

Toen het eindelijk vrijdagavond was geworden en wij, na een uitgebreide en langdurige inspectie met de nodige strafmaatregelen, naar huis mochten, heb ik eerst de stationsrestauratie leeg gekocht om de tekortkomingen van afgelopen week aan te vullen. Het was ons gedurende de opleiding, vanwege de extreme vermoeidheid, verboden om met eigen vervoer te reizen. Zodoende hingen wij, al slapend, met het kwijl in onze mondhoeken, knus tegen elkaar in de treincoupe.



10 November 1990

Weer een week verder!

Een normale werkweek begint op maandag. Maar gezien het feit dat de maandag ?s nachts om 00.00 uur al begint worden wij dan ook geacht ons op dat tijdstip terug te melden.
Dat betekent dus dat je zondagmiddag je plunje alweer aan het inpakken bent en ?s avonds weer afreist naar dat vervloekte Roosendaal. Zaterdags moet je meestal nog even op pad om wat dingetjes aan te schaffen waar je de komende tijd gemak van zou kunnen hebben. En de rest van het weekend heb je nodig om slaap in te halen. Als je, zoals ik, een vriendin hebt, is dat erg jammer voor haar, want zij heeft gedurende deze opleiding helemaal niets aan je.

Ik begon deze week met de instelling "ze zullen me eruit moeten schoppen, want uit mezelf ga ik niet!" En zowaar, al reeds op maandag dreigde dit te gebeuren! We kregen achtereenvolgens: roadwork (dat kan ik detailleren maar ik wil volstaan met het samen te vatten in 1 woord: loodzwaar), klimtoren, gymnastiek, ongewapend vechten, hindernisbaan en touwbaan. En dit alles zonder ook maar een ogenblik om op adem te komen.

Op de hindernisbaan kon ik dus mijn uitgeputte lichaam, met volle bepakking, niet meer over de "Chinese muur" krijgen. Nadat ik dit tot in het oneindige had geprobeerd moest ik mij er, terwijl de rest gelegenheid had om te eten, een weg onderdoor graven. Een commando neemt nou eenmaal alle hindernissen!

Wij hebben er nog een vijand bij gekregen. Het is namelijk ?s nachts naar hartelust gaan vriezen. Ik vertelde u al over onze paardendekens, maar ik vertelde nog niet dat de enige kleding die ons tijdens het slapen toegestaan is, slechts bestaat uit een onderbroek. Dus op de schaarse momenten dat wij konden slapen verslond de kou onze laatste restjes energie.

Maandag en dinsdag waren zogenaamde kazernedagen. Op woensdag gingen we het veld in, om ons te oefenen in o.a. infiltreren in vijandelijk gebied, aanvallen, saboteren, exfiltreren en het leggen van hinderlagen. Uiteraard is alle beweging in het veld tactisch. Dat wil zeggen zonder licht en geluid! Verkennen, verplaatsen, routes uitstippelen, verzamelpunten en uitwijkpunten bepalen. Alles op kaart en kompas en met behulp van natuurlijke navigatie middelen zoals de zon, de maan en de sterren.

Donderdag werden we gedropt op de Oirschotse hei, met de opdracht om ons ongezien naar de opgegeven co?rdinaten te begeven. We werden in teams verdeeld en per team kregen we een gigantische berg aan uitrusting mee. De mitrailleur MAG met reserve loop, onderhoudstas en een paar kisten munitie, en dit natuurlijk nog eens boven op je persoonlijke uitrusting. Het geheel was dus weer "te zwaar om op te noemen"!

Het kader was met voertuigen naar ons opzoek, en o wee als je gezien werd! Zodoende verplaatsten wij ons met de ongelofelijke snelheid van 1 km per uur! Na 5 uur zwoegen arriveerden wij op de plaats van bestemming. Hier ontmoeten we de andere teams, en samen betrokken we een schuilbivak. Toen het bivak ingericht en gecamoufleerd was werden er wachtposten en observatieposten uitgezet en er ging een verkenningspatrouille uit.

Zij die verwacht hadden in het bivak enigszins te kunnen rusten kwamen dus bedrogen uit.
De honger begon ook mee te spelen. Voor de hoeveelheid arbeid die wij verrichten bleken de noodrantsoenen niet echt toereikend. Via de radio kregen we het volgende co?rdinaat door.
Hier zouden we een aanwijzing vinden omtrent de lokatie van een voedseldump. Die aanwijzing was zo summier dat wij, werkelijk uren, wanhopig naar het voedsel hebben lopen zoeken.

Toen we het uiteindelijk toch gevonden hadden, bleek het al die moeite niet waard geweest te zijn! Nieuwe noodrantsoenen en een paar jerrycans met water. Het nadeel (20 kilo per stuk) was groter dan het voordeel. Toch alle zooi maar meegesjouwd naar het bivak, en aldaar "genoten" van een koude maaltijd uit blik. Vuur maken was uit den boze i.v.m. het gevaar om ontdekt te worden.

Wat ons uiteindelijk heeft verraden weet ik niet, maar we kregen plotseling een gigantische berg vuurwerk over ons heen, wat ons in paniek het bivak deed ontvluchten. In zo?n situatie (crashmove) val je terug op het laatst bekende verzamelgebied en daar is het reorganiseren en consolideren.

Om 03.00 uur zouden we een aanval uitvoeren op een, 's middags door ons verkend doel. Deze aanval verliep redelijk, met aan onze zijde 1 gewonde. Ons slachtoffer op een ge?mproviseerde brancard gebonden, en zo bij 4 man op de schouder de aftocht geblazen. De uitrustingstukken van de brancard dragers werden verdeeld over de anderen. Met als gevolg dat iedereen zich letterlijk een bult sjouwde. En vergeet vooral niet om het geheel te beveiligen! Ik voelde mij als Jesus toen Hij met zijn kruis liep.

Na wat een eeuwigheid leek, bereikten wij om 06.00 uur het pick-up point. Hiervandaan werden wij met trucks terug naar Roosendaal gebracht.

De volgende ochtend stond ik opeens bij de commandant op parade!

Het bleek dat een van ons slapend op een wachtpost was aangetroffen door het kader. In principe bezet je een wachtpost met 2 man, maar om zo veel mogelijk te kunnen rusten hadden wij besloten om 1 man per post uit te zetten. Hier mocht het kader uiteraard niets van weten! Dus toen zij die slaapkop betrapten moest hij een naam noemen van degene die bij hem op post hoorde te staan. En natuurlijk kwam mijn naam het eerst in hem op! En zo kon ik mij tegenover de commandant verantwoorden. Gelukkig was de eigenlijk schuldige bereid de waarheid te vertellen zodat ik alsnog vrijuit ging. Hij kreeg, samen met 2 anderen die voor hetzelfde delict op parade stonden, een offici?le waarschuwing. Er hoefde niets meer te gebeuren of zij zouden uit de opleiding ontheven worden.

Helemaal gesloopt gingen wij met weekend verlof.



17 november 1990

En ik heb weer een week overleefd.

Toen wij zondag avond binnen kwamen, hadden we net zo goed niet naar bed kunnen gaan want na slechts 2 uurtjes werden we er alweer uitgetrapt! Ik weet niet meer met wat voor ongein ze ons toen hebben bezig gehouden maar ik weet wel dat ik me, al voor dat het licht was, zo?n beetje net zo moe voelde als vrijdag. ?s Maandags overdag heel het kazerne ritueel weer afgewerkt: touwbaan, hindernisbaan, klimtoren, commandobaan enz. enz.

Ik merkte geeneens meer met wat voor hindernis ik bezig was! Ook de dodemansrit is aan het geheel toegevoegd. Zowel vooruit als achteruit. Hiervoor gebruiken we hetzelfde touw als waaraan we tokkelen (vanaf de 20 meter hoge klimtoren schuin naar beneden) alleen nu gaan we er niet aan hangen, maar bovenop liggen, en zo glijd je over je buik naar beneden. Wel even een jas ertussen anders vliegt je buik in de fik! Op zich wel leuk om te doen, maar in deze opleiding is niks leuk.

Maandagavond werden we getrakteerd op een kaart en kompas oefening van ruim 20 km. En zo hadden zij ons op de eerste dag van de week alweer aardig versleten. Toen mochten we heus weer even naar bed. Alleen waar we de eerste weken nog wel eens 3 uur per nacht sliepen is dat nu gereduceerd tot 2 of minder. Het was dus alweer dinsdag! Eerst marsend van het tentenkamp naar de kazerne, dan heb je de eerste 5 km tenminste vast te pakken en kan je warm aan het programma beginnen. Op de kazerne zo?n beetje de dag van gisteren herhaald, met 's middags les in overleven. Het slachten en bereiden van dieren en vegetarisch voedsel.
Doordat wij reeds helemaal doorgedraaid waren en onze kleren zeiknat, zaten wij in het leslokaal te bibberen van de kou, te sterven van de slaap en te verrekken van de honger en dorst, dus van enig leermoment was totaal geen sprake!

De survival instructeur was een hobbyist en hij zag er uit alsof hij thuis ook alleen maar wormen en brandnetelsoep at. Hij had in zijn leven aardig wat voorbeelden van, te eten planten en dieren verzameld, en deze keurig uitgestald in een vitrine. Tijdens zijn gedreven uitleg, viel een van de cursisten, al staand, in slaap en donderde zo tegen de vitrinekast! Ik denk dat hij daarna nooit meer heeft geslapen! De instructeur zag, met de vitrinekast zijn levenswerk in elkaar storten. Hier heeft hij de cursist op gepaste wijze voor bedankt.

Woensdag kregen we een demo te zien over het maken van een zogenaamde commandoput.
's Avonds aten we kip. Er zat echter 1 nadeel aan, hij leefde nog! Wij hadden immers het slachten, schoonmaken en bereiden geleerd. Doe je best en eet smakelijk!

Na een paar uurtjes slaap moest er donderdags, per 4 man een commandoput gegraven worden. Helemaal afgeladen met een afschuwelijk zware rugzak, zodat ik de ene voet nauwelijks voor de andere kon krijgen, sjokten we naar het co?rdinaat waar de put moest komen. Wij verheugden ons op het graven want dan hoefden we tenminste niet te lopen.
Maar toen begon de ellende pas! Na een tijdje graven had ik met liefde weer willen gaan lopen. We kregen 8 uur de tijd om met z?n vieren onvindbaar onder de grond te zitten. Dat lijkt misschien lang maar ik kan u verzekeren dat we keihard hebben moeten doorwerken.

Eerst de begroeiing en de humuslaag verwijderen en bewaren om later het geheel weer mee af te camoufleren. Dan graven, graven en nog eens graven. Ik weet niet welke blaren groter zijn, die op mijn handen of die op mijn voeten! Vervolgens de bovendekking er op, welke zo sterk moet zijn dat er een tank overheen kan rijden. En dan camoufleren. Niets mag er op wijzen dat hier 4 man onder de grond zitten. Zo moet je het dagen vol kunnen houden zonder eruit te komen. Je eet, slaapt en schijt in de put. De landmacht commando?s worden opgeleid tot waarnemer/verkenner en zitten soms wel 3 weken in zo?n put. Wij als mariniers worden opgeleid tot gevechtscommando. Wij infiltreren of worden per parachute in vijandelijk gebied gedropt, voeren daar een snelle aanval of sabotage aktie uit en we smeren hem weer.

We hadden ons op dit moment graag een paar dagen in ons putje teruggetrokken maar helaas, toen de put goed werd bevonden moesten we hem weer dichtgooien. Erg mocht geen enkel spoor meer van te zien zijn. Dat was ongeveer net zo erg als het graven.

Die nacht betrokken we, voor de verandering, maar weer eens een schuilbivak. Dit als herkansing omdat het de laatste keer erg slecht was gegaan. Nou, het ging nu nog veel slechter! Wat dus weer een crashmove betekende. Je zou er bijna aan wennen!

Na wel een heel uur geslapen te hebben die nacht, was het vrijdag. Traditie getrouw stond er eerst ochtendsport op het programma direct gevolgd door een speedmars naar de kazerne. Daarna evalueerden wij de week bij de pater, dominee of aalmoezenier zodat deze in de gaten kon houden dat niemand van ons er geestelijk aan onderdoor ging. Alleen al door de lucht die wij verspreiden is mans werk bewonderenswaardig te noemen. Voor ons is het een "uitknijp uurtje". Er is dan altijd koffie met koek, wat voor ons een ongelofelijke luxe is. Helaas voor de "geestelijke" gaan wij hierna pas douchen. Voor zover je van douchen kan spreken tenminste. Hier krijgen we ongeveer 3 minuten per persoon voor, inclusief aan,- en uitkleden! Je wordt er niet schoon van maar wel ontzettend rozig.

Vervolgens is het wapen en p.s.u. (persoonlijke uitrusting) onderhoud plegen, wat streng ge?nspecteerd wordt. En al heb je nog zo je best gedaan, het is toch nooit goed, zodat je bijvoorbeeld weer op je buik door de modder tussen de tenten door kruipt. Het kleine voordeel wat je met douchen behaald hebt, wordt hier onmiddellijk weer tenietgedaan. En dan mogen we eindelijk naar huis!

Van de lichamelijke weerstand is op het moment niet veel meer over. Twee van ons zijn deze week in de ziekenboeg terechtgekomen, met respectievelijk griep en bronchitis. Ikzelf heb ook een dijk van een verkoudheid te pakken. Bij de pleunen zijn er afgelopen 3 weken, 15 man uitgevallen, en wij mariniers zijn er helaas ook nog 1 kwijtgeraakt. Doordat er anderen uitvallen en jij er nog steeds bij bent, word je mentaal sterker. het is deze week niet bij me op gekomen om er mee te stoppen. Maar de komende week, heeft men ons beloofd, gaan er rake klappen vallen!



23 november 1990

En inderdaad. Ik ben helemaal verrot!

Alles doet zeer. Mijn schouders, rug, heupen, benen, enkels, voeten, echt alles! En blaren zo groot! Het enige positieve van de afgelopen week is dat hij maar uit vier dagen bestond, want vrijdag hadden we vrij. Die extra vrije dag is pure noodzaak want het lichaam hersteld niet meer in 2 dagen. Ik heb nooit geweten dat een mens in 4 dagen zo gesloopt kan worden! Het leek wel een jaar.

Van zondag tot donderdagavond hebben we, alles bij elkaar opgeteld, niet meer dan 3 uur geslapen!

We begonnen maandagochtend met een les over ge?mproviseerde antennes maken. Vervolgens naar de kazerne. Ik weet niet meer wat we daar gedaan hebben maar het zal ongetwijfeld het standaard rijtje, hindernisbaan, touwbaan, commandobaan en klimtoren zijn geweest. ?s Avonds werden we met trucks ergens bij de Belgische grens gedropt. Van hieruit was het een kilometers lange, tactische verplaatsing naar punt X. Hier richten wij een bivak in en werden er verkenningen uitgevoerd, ter voorbereiding op een aanval op een raketbasis.

De werkelijke aanval, later die nacht, verliep op zijn zachts gezegd nogal rommelig. Namelijk toen wij onze aanvalsposities hadden ingenomen, zijn de meeste van ons, waaronder ikzelf, in afwachting van het startsein, in slaap gevallen. En toen we uiteindelijk door het startsein wakker schrokken, wisten we niet meer zo goed wat we moesten doen. Met als gevolg dat iedereen, als een kip zonder kop, door elkaar liep te rennen. Vervolgens bleek dat wij de boel slecht verkend hadden want we waren nog 100 meter van ons doel verwijderd. Er moest dus nog even een sprint uitgeperst worden waarin ik, totaal verblind door de Thunderflashes, languit in een vette moddersloot donderde. Maar ik was inmiddels al zo nat, vies, stinkend en zanderig dat het me geen moer meer kon schelen.

De opdracht was het buit maken van een raket. Dat bleek een idioot groot en onhandelbaar ding van 4 meter lang en een halve meter doorsnee te zijn. Toen begon de ellende pas echt. Nogmaals bleek hoe slecht onze verkenning was geweest, want op de terugtocht naar het schuilbivak verdwaalde wij volkomen! Met als gevolg dat we verschrikkelijk lang met die pleuris raket hebben lopen zeulen. En als klap op de vuurpijl miste we hierdoor ook nog eens ons "Agent Contact". Dus wat die ons te vertellen had zijn we nooit te weten gekomen.

Dit alles maakte de verhouding tussen ons en de instructeurs er niet beter op.

De nacht was nog niet voorbij. De volgende opdracht was het leggen van een hinderlaag. Het was overigens stervens koud en het regende pijpenstelen. Zo vormde ik, tijdens het ochtendgloren van de dinsdag, met 2 buddy?s een MAG team op de rechterflank van de hinderlaag.

Ik onderhield radio contact met de pelotons commandant. Rillend van de kou lagen we op de doorweekte bosgrond, meer dood dan levend, te wachten op de dingen die komen zouden.

Vanuit onze positie konden wij de plaats van actie niet eens waarnemen, maar dat boeide ons niet meer zo erg. De MAG schutter meende op een gegeven moment, half slapend, te moeten opmerken dat het al een half uur droog was. Waarop de hemel zich als bij toverslag openscheurde en de hel losbrak. Binnen enkele seconden waren wij opnieuw verzopen!

Toen de hinderlaag uiteindelijk sprong, zoals wij dat noemen, maakten wij een loodzware accu buit. En dan niet een uit een lelijke eend, maar een uit een tientonner! Een grote dus.

Vervolgens moesten we, met al onze veroveringen, lopend de terugtocht naar Roosendaal aanvaarden. Vier man droegen de raket, twee man de accu, twee man een MAG en twee man een radio. En zo waren er maar twee man over om te wisselen. Maar ook de groepsuitrusting, bestaande uit: 4 prisma kijkers, 4 nachtkijkers, 4 LAW's, 2 reserve lopen voor de MAG?s en de onderhoudstassen moesten over ons verdeeld. En natuurlijk waren we al standaard behangen met onze basisbepakking, een zware rugzak op de rug en een slaapzak met halve tent op de borst!

Na drie etmalen zonder slaap en op noodrantsoen, vanaf de Belgische grens naar Roosendaal!

Alsmaar in de stromende regen. Over eindeloze modderpaden waarin we tot onze enkels wegzakten. Af en toe zag ik een van mijn maatjes voor me op zijn bek gaan, om kort daarop zelf, vloekend en tierend, in de modder te happen.

Plotseling kwamen we tot de schrikbarende ontdekking dat we iemand kwijt waren! Wat nu? We konden het echt niet meer opbrengen om terug te lopen. Even vergaten wij het tactische plaatje, en we riepen zo hard als we konden zijn naam. God zij dank, hoorden we heel in de verte een klein stemmetje antwoorden. Het duurde geruime tijd eer hij zich bij ons gevoegd had en wij genoten dankbaar van de rust. Het bleek dat hij, op ons laatste rustpunt, in slaap was gevallen, en niet meer opgestaan toen wij verder gingen. En wij waren allemaal zo verschrikkelijk wazig, dat we het totaal niet in de gaten hadden.

Ik ging zelfs dingen zien die er helemaal niet waren! Ik zag op een gegeven moment een dikke vrouw in een groene onderbroek en een rode gebreide trui lopen! Echt waar. En ik zou gezworen hebben dat ik, links en rechts van de weg, allemaal zakken brood zag liggen. Wat, toen ik dichterbij kwam, plassen bleken te zijn! Ook kon ik niet meer onderscheiden of, degene die voor ons liepen, van ons af of naar ons toe liepen.
Ik zag hen dansen terwijl zij in werkelijkheid liepen te strompelen onder hun zware last.

Om weer even wakker te worden moesten we ook nog, in ons onderbroek, een 4 meter brede sloot doorwaden, terwijl de uitrusting droog moest blijven! (Voor zover het nog droog was!)

We hielden nu, om het kwartier, 5 minuten rust en kwamen dus tergend langzaam voorruit. Al hadden we nog zo graag gewild, we konden gewoon echt niet sneller meer. Wonder boven wonder zijn we op een gegeven moment toch in Roosendaal aangekomen.

Het was inmiddels woensdagmiddag geworden. In de buurt van het tentenkamp werden wij opgevangen door de sergeant instructeur, welke het tempo opschroefde tot moordend. Eenmaal in het tentenkamp waren we zielsgelukkig dat we er waren edoch, wat schertste onze verbazing? De teringlijer liep gewoon door! Bezeten door ongeloof, strompelden wij verder achter hem aan. Zo kwamen we nog enkele keren in, of vlakbij het kamp zonder er te stoppen. Toen we er, na wat een eeuwigheid leek, toch halt hielden, storten wij volkomen uitgeput tegen de grond.

Nu moesten wij eerst op de foto. Dit zou de boeken ingaan als "oefening Charlie"!

Zowaar werd het ons toegestaan wat te eten te maken en daarna stuurde men ons zelfs naar bed. Ik sliep niet, nee ik was schijndood! Maar na nog geen uur werden we er alweer uitgeschopt en werd er van ons verwacht, dat we binnen 5 minuten gereed stonden voor de hindernisbaan. We konden geen vloeken bedenken die krachtig genoeg waren!

Na ook dit weer overleeft te hebben, het was inmiddels woensdagavond, was het tijd voor wapen en uitrusting onderhoud. Tot 01.00 uur ?s nachts. Aansluitend liep ik de wacht tot half twee waarna ik dan eindelijk voor iets langere tijd hoopte te gaan liggen. Valse hoop! Om half drie trapte men ons wederom uit bed. Dit keer met de opdracht om ons geheel marsvaardig te maken!

Het eerste deel bestond uit een geforceerde mars van anderhalf uur met volledige bepakking, rugzak en slaapzak. Terug in het tentenkamp dachten we, heel voorzichtig, dat we het gehad hadden, maar die illusie werd ons snel ontnomen. We waren hier slechts om de rugzak en slaapzak af te gooien en gingen direct weer verder. Ditmaal een mars door het terrein in een sneltreinvaart. Over bergen los zand en dwars door dichte begroeiing. Alles in de looppas!

Daarna nog maar weer eens een stuk gewone mars, direct gevolgd door een, 2 uur durende slotenmars! En die sloten stonden echt niet droog! Heerlijk, want nu voelde ik, door de kou de pijn in mijn voeten niet meer. In het begin deed ik een zwakke poging om boven de gordel droog te blijven, totdat we door een "duiker" moesten kruipen. Nat, tot aan mijn wenkbrauwen! Op een gegeven moment piste ik in mijn broek van de kou en dat gaf me, heel even, een heerlijk warm gevoel om mijn benen. Vies komt in het woordenboek van een commando niet voor! Uiteindelijk kwamen wij donderdagochtend, om half elf, in de looppas de kazerne binnen. We hadden dus 7 uur aan een stuk lopen rennen en vliegen.

Maar nu is het weekend. Zere knie?n, schrale heupen (van schurende bepakking) en gigantische blaren, maar het is weekend!



2 december, 1990

Zo meteen moet ik mijn boeltje weer pakken, om voor de een na laatste keer, op zondagavond af te reizen naar tentenkamp "Backhuys Roosenboom". Dat is wel een prettig idee, want ik wordt er zo langzamerhand doodziek van.
Het weekend is zo kort. Veel te kort om te herstellen. Ik houd het echt niet veel langer meer vol! Er zit een dodelijke vermoeidheid in het lichaam, die er naar alle waarschijnlijkheid, pas ver na de opleiding uit zal komen.

Alles gaat steeds meer pijn doen. Nu is het voornamelijk mijn rug. Dat is te danken aan het feit dat we deze week achterlijk veel hebben moeten roeien. (We doen nou eenmaal niets in bescheiden proporties!)

De maandag was een kazerne dag, en u weet al wat dat inhoud. ?s Avonds deden we, voor de verandering, de hindernisbaan, touwbaan en klimtoren nog eens tactisch. Dus zonder licht en geluid! En ter completering nog maar weer eens een geforceerde mars. Een fijn begin van een nieuwe week!

Dinsdagochtend vertrokken wij naar de Biesbos voor een "survival". Kennelijk was de truck waarmee wij werden weggebracht, eerst gebruikt voor logistieke doeleinden, want tijdens het uitstappen zag ik, tot mijn stomme verbazing, dat er 2 rookworsten in de truck waren achter gebleven! Ik bedacht mij geen moment en zo snel als de bliksem frommelde ik er 1 onder mijn jas. Er stond een instructeur met zijn neus bovenop en daardoor zag ik geen kans om ook de tweede mee te pakken. Maar hem laten liggen zou een doodzonde zijn! Dus moest ik mijn buddy duidelijk zien te maken dat hij die andere worst moest pakken. Hij dacht dus dat ik, door alle belevenissen, helemaal gek geworden was. Het heeft mij echt al mijn overredingskracht gekost om hem wijs te maken dat het echt waar was. En toen hij de delicatesse eindelijk zag liggen, pikte hij hem snel mee. Later hebben we er vreselijk om gelachen, hij dacht echt dat ik doorgedraaid was.

In de Biesbos is de "vaarschool" van de KCT. Eenmaal voorzien van rubberboten begaven wij ons op het water. Volgens zeggen gingen we eerst een beetje aan de boten wennen. Dit betekende zoveel als, 2 uur lang roeien alsof ons leven er van afhing.

Hierna hebben we de boten beladen met de achtergebleven uitrusting en was het nog eens 4 uur roeien naar de lokatie waar wij ons noodonderkomen zouden bouwen. Ik heb dat pest bootje verwenst!

Tegen de tijd dat ons, vier persoons, onderkomen gereed was en we genoeg hout hadden verzameld om heel de nacht een vuur brandend te houden, rammelden onze magen zo dat horen en zien je verging. Tijd voor de rookworst! Uiteraard kwam er, toen de worst al bijna heet was, precies een instructeur aan. Ik stopte mijn hand in het kokende water en moffelde de dampende vleeswaar wederom onder mijn jas. Met de heerlijkste dampen onder mijn jas vandaan, stond ik de sergeant beleefd te woord, biddend dat hij snel op zou sodemieteren.

God zij dank had hij niets in de gaten en hebben wij heerlijk gesmuld. Die nacht was het routine draaien. Dat wil zeggen: 3 man slapen en 1 man draagt er zorg voor dat het vuur blijft branden. Een roulatieschema van 3 uur slapen (wat een luxe) en 1 uur stoken, enzovoorts. Dit is dus niet tactisch, maar puur overleven.

De hele woensdag zijn we bezig geweest met iets te eten te zoeken. Het werd uiteindelijk brandnetelsoep. Of het lekker was? Als je maar genoeg honger hebt. Later die dag kregen we een konijn wat we slachtten en vilden. Het arme beest was verschrikkelijk taai maar desalniettemin erg lekker!

Om 23.00 uur starten we met een kaart en kompas oefening. Nu voor de verandering eens per roeiboot. Twee man per boot. Ach, het is weer eens wat anders dan lopen. Maar vraag niet wat ik liever doe!

De instructeurs hadden de verheugende mededeling voor ons dat de tijdslimiet gesteld was op 8 uur. Je kon er dus alvast vanuit gaan dat je het niet erg veel sneller zou kunnen doen. En prettig vooruitzicht om 8 uur aan een stuk te moeten roeien! Het was ontzettend koud en toen we een tijdje gepeddeld hadden werd het zo verschrikkelijk mistig dat we zelfs de punt van de boot nauwelijks meer konden zien. We hadden werkelijk geen flauw idee waar we zaten. Er was nergens een oever te zien door de mist.

Mijn rug voelde aan alsof ik 48 uur op een roestig spijkerbed had gelegen en mijn armen waren zowat net zo dik als het buislichaam van de boot. Totaal verkleumd maalden we de peddels rond maar vooruit komen ho maar! Doordat er telkens een van ons in slaap viel en de ander stomweg door roeide, draaide het bootje eindeloos om zijn as. De situatie was hopeloos.

In deze mist was er werkelijk geen een checkpoint te vinden. Na verloop van weet ik hoelang besloten mijn buddy en ik naar de kant te varen en daar te wachten tot het licht zou worden. Uit ons survival pakket gebruikten we de aluminium deken om op de grond te leggen. We trokken alles wat we maar aan kleren bij ons hadden, over elkaar aan. Dicht tegen elkaar, als innig geliefden, trokken we de boot ondersteboven over ons heen. Op deze wijze wachtten wij het aanbreken van de dag af.

Het duurde zo?n anderhalf a twee uur voor het licht werd. Mijn voeten konden absoluut niet meer bewegen, zij voelden aan als klompen ijs en deden vreselijk pijn. Ik heb ze toen ontdaan van schoenen en sokken en constateerde daadwerkelijk bevriezingsverschijnselen. Een poging om mijn voeten bij mijn buddy onder zijn oksels te ontdooien was niet succesvol.

Toen wij inmiddels alweer een tijdje hadden rondgedobberd, en zowaar nog 2 checkpoints hadden gevonden, we hadden er nu 3 van de 6, hoorden we een motorboot naderen. Het bleek de sergeant te zijn die ons op de kaart aanwees waar we waren. Het goede nieuws was dat er nog niemand terug was. Het lag dus niet aan ons. De tijdslimiet was al geruime tijd verstreken. Wij moesten dus nog 3 checkpoints aandoen. En zo werd het, al roeiend, donderdagmiddag, 13.00 uur toen de oefening plotseling werd afgeblazen. In plaats van 8 uur, hadden we dus 18 uur in dat zure bootje gezeten. Nou ja, min die 2 die we er onder hebben gelegen dan.

Maar goed, een of andere overste had beslist dat ook de cursisten, de Sinterklaasviering, op de kazerne moesten bijwonen! Even rap het bivak afbreken dus. Helemaal verzopen en rillend van de kou stapten we achter in de truck en vielen direct in slaap, om pas in Roosendaal weer, helemaal gebroken, te ontwaken.

Zo, bent u nou Sinterklaas? En die zwarte lui, horen die ook bij u?

Er was voor een ieder warme chocolademelk met speculaas. Met het idee van "pakken wat je pakken kan want straks sta je weer buiten" vraten wij ons volkomen misselijk.

Edoch, de verbazing werd almaar groter. Wij kregen ook nog een compleet feestmaal aangeboden! Slaatje, patat, kip, appelmoes en ijs toe. Ik heb nog nooit zulke maagkrampen gehad. Drie dagen zo goed als niet eten, en dat proberen in een uur in te halen. Dat doet zeer!

Het was natuurlijk allemaal te mooi om waar te zijn. Na al deze verwennerij vertrokken we doodleuk opnieuw naar de Biesbos. We hielden ons hart vast voor datgene wat er komen zou!

Daar aangekomen begonnen we met het schoonmaken van de boten en onze uitrusting. Toen dit achter de rug was, we geloofden onze oren niet, mochten we gaan slapen. En wel BINNEN, in de botenloods! Nu is slapen al iets bijzonders, en zeker van donderdag op vrijdag is het een unicum, en dan ook nog binnen! Ik vertrouwde het voor geen cent.
Maar zowaar, ik heb 4 uur geslapen. Heerlijk, op de rug van een boot. Gelukkig heb ik tussendoor wel nog even wacht gelopen want dan kan je tenminste nog een keer gaan slapen. En dat is zo lekker!

De vrijdag was redelijk ontspannen. En zo is er dus weer een week voorbij en ik doe nog steeds mee! En ze krijgen me er niet meer uit ook. Ik ben nu zo ver, nu maak ik het af ook!



9 december, 1990

Het is nu zondagavond 20.00 uur. Ik moet zo weg. Voor de laatste keer. Wat er ook gebeurt! Ik heb mezelf er dit weekend niet toe kunnen zetten om over de afgelopen week te schrijven. Het lelijkste woord is nog niet rot genoeg om mijn belevenissen weer te geven. Ik heb bijna het hele weekend op bed gelegen, maar ik ben nog steeds helemaal verrot. Het is onvoorstelbaar hoe verschrikkelijk zat ik het ben. Ik kots van deze hele vervloekte schijt opleiding. Niet vragen of ik het nog zie zitten. Er zijn geen woorden voor hoe ik mij voel. De hele wereld is een grote hoop stront. Ik kan niets positiefs meer verzinnen. Nu ga ik mij scheren en aankleden. Als ik de volgende keer schrijf ben ik klaar. Met of zonder baret. We zien wel.

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 23 Jun 2012, 01:18 

22 december 1990



HET ZIT ER OP. EN IK HEB DE GROENE BARET!!!

Het ongelooflijke is gebeurd. Alle ellende is achter de rug. Het is allemaal nog te kort geleden om het complete verhaal van de laatste twee weken op te kunnen schrijven. Ik zal iedere keer, als er weer iets naar boven komt, een stukje schrijven. Maar in ieder geval zit het er op! En die klote baret zit in mijn zak! (Ik wil hem natuurlijk niet op mijn kop hebben want er is maar 1 baret en dat is die van het "Korps Mariniers"!)

Langzaam komt er een hele diepe rust over mij heen. Er is zo'n vreselijke last van mijn schouders gevallen. Gisteren letterlijk, nl. mijn slaapzak, pukkel en de rest van de bepakking, en vandaag figuurlijk.

De spanning waaronder ik elf weken lang geleefd heb, en die soms bijna ondraaglijk was, ebt langzaam weg. Wat zal het heerlijk zijn dat ik morgenavond niet op de trein hoef te stappen.

Het is op het moment heel moeilijk om het filmpje van de afgelopen veertien dagen terug te draaien. Ik heb zo veel ontberingen meegemaakt, en zo veel pijn geleden. Maar nu zit ik alleen maar gelukkig te zijn. In de eerste plaats omdat het voorbij is, en op de tweede plaats omdat ik het nog gehaald heb ook. De volgorde van belangrijkheid zal, naar mate de tijd verstrijkt, misschien wel omdraaien, als ik het geleden leed een beetje begin te vergeten.

Het is inmiddels maandag geworden.

Niet te geloven, ik zit ontspannen thuis. Met alle comfort van dien. Met mijn linker voet kan ik alweer in een linnen schoen. Op de rechter zit nog een gaasverband over een behoorlijk gat (ex blaar) net boven de bal van mijn voet. Allebei mijn kleine teentjes zijn onherkenbaar verminkt. Ook mijn spieren zijn nog wat stijf en pijnlijk en verder voel ik mij nog steeds een beetje gammel.

Straks ga ik naar de sauna en ik heb een afspraak met de masseur. Misschien knap ik daar wat van op. Onderzoek heeft aangetoond dat het lichaam na deze opleiding 6 tot 8 weken herstel nodig heeft.

Ik zal proberen het verhaal van de afgelopen 2 weken zo compleet mogelijk weer te geven.

De afmatting.

Bij aankomst op het tentenkamp, zondagavond 9 december 1990, moesten wij ons direct gereed maken voor vertrek. Met bussen werden we naar "Marche Les Dammes" (Belgie) gebracht. De reis duurde 2 uur, waar wij dankbaar gebruik van maakten door te slapen want daar zou de komende tijd wel eens weinig van terecht kunnen komen!
Op de plaats van bestemming lag een dik pak sneeuw, waarin wij onze puptenten opzetten.
Heel hoopvol natuurlijk maar daar zouden we echt niet in komen te slapen!

De natuur was hier erg indrukwekkend, grillig soms. Hoge en steile rotspartijen.
Allereerst werden ons een aantal klim,- en afdaaltechnieken bijgebracht, welke wij beoefenden op de gladde, besneeuwde rotswanden. Steeds hoger en onbegaanbaarder.
Met handen en voeten tastend naar elk mogelijk steunpuntje. Je leven toevertrouwt aan een touwtje, waaraan je zou moeten blijven hangen als je zou komen te vallen. Hier en daar helde de wand zelfs achterover. Het was ijzig koud maar het zweet liep over mijn rug! Al onze inspanningen op de klimtoren bleken hier niet voor niets te zijn geweest.
Ook het abseilen, dit keer van echt grootte hoogte, hoorde er bij. En vervolgens een exit uit een, laag boven de grond hangende, helikopter middels een touw.
Ondanks de vermoeienissen, mooi werk! Maar de pret was snel over. Er stond een kaart en kompas oefening van 15km op het programma. Lekker door de sneeuw!

Na ook dit weer achter de rug te hebben, had men weer iets bijzonders voor ons in petto.
Er bevind zich binnen de rotswanden, en gedeeltelijk onderaards, een kilometers lang gangenstelsel. Wij mochten heel even naar een plattegrond kijken, welke fotografisch in ons geheugen geprent diende te worden, en zo werd er van ons verwacht dat wij, volledig op de tast, onze weg vonden. In deze gangen heerste volledige duisternis en wij waren van te voren grondig gefouilleerd op zaklampen. Je zag dus NIETS!
In teams van 4 man voorwaarts. Met een hand elkaar vast houdend en met de andere hand de wand aftastend.

Sommige delen waren zo krap dat je er alleen gebukt kon lopen. Zo werd er weer even benadrukt hoe zeer je rug eigenlijk al deed.
Rechts, links, trap op, trap af. Op een gegeven moment liep ons pad dood. Pas na eindeloos onderzoeken kwamen we er achter dat de gang, twee meter hoger, weer verder liep. Over,- en op elkaar klimmen en klauteren dus, en de laatste man ophijsen. Even later stond je weer tot aan de enkels in het water. En zo vielen we van de ene verassing in de andere. Het enige voordeel was, dat wij gedurende zo'n beetje anderhalf uur, uit de sneeuw waren.
Hierna mochten we zowaar heel even in onze tentjes kruipen. Een wachtschema maken en snurken, mars!

Anderendaags ontwaakte ik pas goed, toen ik met gestrekte armen, aan een toggle touw over een brede rivier suisde! Aansluitend betraden wij de "Piste de Risk", wat zoveel betekent als de piste van de risico's! Een veel belovende naam en die werd volledig waar gemaakt.
Hier maakten wij op alle mogelijke manieren oversteken, van rots naar rots, over diepe dalen.
Touwbruggen, evenwichtsbalken, klimmen, afdalen, tokkelen, de meest uiteenlopende dingen. We bevonden ons letterlijk voordurend op de rand van de afgrond! En daarbij was het spek en spek glad. Als je hier valt, kom je echt pas een paar honderd meter lager tot stilstand.

Hierna werden we beloond met een speedmars van, eerst 5km en toen nog eens 3. Dit werd gevolgd door een terreinmars die ruim 3 uur zou duren. Dit was de HEL!
Hier ben ik tegenstander van "De Bond Tegen het Vloeken" geworden. Vloeken was hier absoluut op zijn plaats! Ik had willen huilen als een klein kind. Omhoog, omlaag, omhoog en nog verder omhoog, ploeterend door de natte sneeuw en modder. Vallen en opstaan. We zaten zo onder de modder dat we elkaar amper meer herkenden. Op een gegeven moment had ik zo'n kramp in mijn bovenbenen dat ik, met de beste wil van de wereld, niet meer naar boven kon. Mijn buddy heeft mij toen letterlijk naar boven getrokken. Bedankt bud!
Deze middag was echt afgrijselijk.

De avond stond in het teken van de cursisten. Zogenaamd "Cursistenavond". Om heel even de spanning te breken. Verrot als ik was, had ik zelfs hier geen zin meer in. In het begin wilde het feest niet echt loskomen. Wij waren te gespannen en voorbereid op ongewenste verassingen. Maar na een matig alcohol gebruik werd het toch wel gezellig.
Alle cursisten liepen plotseling geheel naakt, op een roze onderbroek na, in het rond. Dit omdat wij gedurende de veel voorkomende scheldkanonnades, constant uitgemaakt werden voor homo of mietje. De angst voor wat er nog komen zou bleef echter de sfeer drukken.

Woensdag braken we het kamp op. De sneeuw was inmiddels verruild voor regen. Bij het ontwaken stonden de plassen op mijn slaapzak. Het klinkt leuk, tentje, maar een oud roestig vergiet houd meer water tegen! In de bus terug naar Roosendaal viel iedereen in een diepe, welverdiende slaap. Eenmaal in Roosendaal moesten wij ons meteen weer gereed maken om opnieuw te vertrekken. En we vertrokken dan ook prompt weer. Dit maal naar een punt, 15km voorbij de vaarschool. Hiervandaan moesten we ons naar een opgegeven co?rdinaat begeven om daar een schuilbivak te betrekken. De nacht doorgebracht, met uiteraard de nodige wachtbeurten, en toen was het alweer donderdag. Het is allemaal even beroerd maar toch gaat de tijd wel snel.

Allereerst een exfiltratie uitvoeren met de vaarschool als opmarsrichting. Zo liepen we alweer 15km te stompen! De honger begon nu ook op te spelen. We hadden al in geen eeuwigheid iets te vreten gehad. Het bleek avond te moeten worden alvorens we iets zouden krijgen.

Het was inmiddels nogal bar weer geworden zodat we, eenmaal op de vaarschool, een onderkomen bouwde wat ons tegen de elementen moest beschermen. De maaltijd bestond uit een enkele aardappel, een klein stukje vlees en wat kool. Onder barre omstandigheden bereid op onze commando oventjes. Eet smakelijk!
Alles behalve voldaan starten wij met de volgende opdracht. Roeien! Nee h?, niet weer! Ja dus. We vertrokken om 21.00 uur en moesten de andere ochtend om 06.00 uur contact maken met een partizaan, 20km verderop! Om in 9 uur tijd, 20km te roeien, moet je nog door peddelen ook. Nauwelijks geslapen, amper gegeten, en in de vrieskou. Lekker hoor!
Toen wij zo aan het roeien waren, lagen mijn buddy en ik plotseling een heel eind voor op de rest. Wij maakten hier dankbaar gebruik van door even uit te rusten om de rest de gelegenheid te geven om ons in te halen. Afijn, toen wij weer wakker werden was de hele club ons natuurlijk al lang en breed voorbij! Toen was het dus onze beurt om te roeien als een idioot!
Uiteindelijk lukte het ons toch om weer aansluiting te krijgen. Op het nippertje konden we om 06.00 uur contact maken. Wij hoopten van deze "partizaan" eindelijk weer eens iets te eten te krijgen, maar helaas. Alles wat hij voor ons had was het volgende co?rdinaat, waar we wederom een schuilbivak in moesten richten. Nog even 5km lopen. Ik weet niet hoelang we over die 5km hebben gedaan maar het moet de eeuw dicht benaderen! Totaal uitgeput stortte de een na de ander tegen de grond. En toch is ook deze keer het bivak er weer gekomen.
Via de radio kregen we toen de co?rdinaten van een voedseldump. Het vinden hiervan was weer een verhaal apart. Maar na het nodige vloeken en tieren hadden we de lekkernijen dan toch gevonden. Deze keer trakteerde men ons op L.A.V. pakketten. Dit staat voor Lange Afstand Voedingspakketten. Hele compacte voedingsmiddelen met, naar het schijnt een gigantische berg met energie. Nah, wat hebben we gesmuld!
Net toen we dachten even te kunnen gaan liggen?.CRASHMOVE!

Hup, heel je hebben en houden rap in je slaapzak proppen en rennen, rennen, rennen! Naar het laatst bekende uitwijkpunt. Strontziek werd ik van dat gelazer. Vervolgens legde de sergeant nog even piekfijn uit waarom er van ons bivak geen reet klopte en mochten we dat dicht gooien, afcamoufleren en u raad het al, een nieuw bivak inrichten. IETS verderop!
Ook hier werd ons de rust niet gegund en voorwaarts gingen wij weer. Met de waarschuwing dat er vijand in het terrein zat. Wij kregen een verplichte route opgelegd, maar omdat wij een vijandelijke confrontatie niet echt meer met vertrouwen tegemoet zagen, besloten wij dat de vijand nog wel een jaartje op ons kon wachten en maakten wij een omtrekkende beweging, ruim om het vijandelijke gebied heen. Bekijk het maar met het hele zootje, en de vijand er bij!
Maar zo maakten we wel weer extra kilometers.

Volgende opdracht. Een hinderlaag. Jippie, dat hadden we nog niet gedaan! Anderhalf uur lang, hebben we in de zeikregen gelegen, alvorens onze slachtoffers in de hinderlaag liepen.
Ondanks de kou en de nattigheid vielen wij om beurten in slaap. Het moet een zielige vertoning zijn geweest. Totaal verkleumd overvielen we een truck, welke ons godzijdank terug naar de vaarschool bracht. Even vluchtig onderhoud aan de boten gepleegd en toen terug naar Roosendaal. Wel was het inmiddels al zaterdagochtend! Lekker veel geslapen dus weer, deze week!

Dit weekend mochten wij niet naar huis. Maar we deden eigenlijk ook niet echt wat. Een beetje onderhoud en dat soort dingen. Heel vervelend. Vooral mentaal was dit heel zwaar, want als je niks te doen hebt, ga je lopen piekeren. Wat doe ik hier eigenlijk? Waarom zit ik niet, net als ieder ander normaal mens, gewoon thuis?
's Avonds sliepen we op de kazerne, zowaar in een normaal bed. Maar voordat we hierin lagen was het evenzogoed 01.00 uur.

Op zondag had ik even de gelegenheid om naar huis te bellen. Het gesprek wilde niet echt vlotten. Ik voelde me zo verschrikkelijk klote. Toen ik de stemmen van thuis hoorde, verlangde ik, als een baby die voor het eerst uit logeren is, naar huis! Het liep tegen kerstmis en dat maakte het er niet makkelijker op. De wetenschap dat bijna iedereen lekker thuis bij de kerstboom zit, met een beker warme chocolademelk met cognac en slagroom, maakt je zowat gek. Wel kregen wij 's middags een kerstmaaltijd aangeboden. Hierover niets dan lof.

Maar onze, door onthouding van voedsel, klein geworden magen konden deze verwennerij absoluut niet aan. We rolden over de grond van de krampen. In deze opleiding is echt ALLES slecht voor het lichaam!

Die avond stond in het teken van voorbereiden op datgene wat komen gaat. De laatste ruk!

Om een uur of 10 doken we nog even ons bed in om er om twaalf uur weer uitgetrapt te worden. Het begin van het einde! Met trucks werden we naar Zeeland gebracht. We waren vreemd stil gedurende deze reis. Gespannen wachtten we af. We wisten dat wij elke kilometer die de truck reed, terug zouden moeten lopen. Geen prettige gedachte, maar gelaten zouden we alles ondergaan. De aller, allerlaatste restjes energie zouden uit elk hoekje van het lichaam geperst worden.

In Ouwerkerk werden we gedropt om te beginnen met een, 5 kilometer lange, kako opdracht. We werden verdeeld in 4 mans teams, met in elk team een marinier als groepscommandant. Ik had dus de leiding over 4 pleunen. De wetenschap dat deze mannen toch wel tegen ons, als ervaren mariniers, opkeken maakte mij sterk.

Na de eerste 5km maakten we een vuur om een beetje op temperatuur te komen, het vroor namelijk dat het kraakte. Ook was er iets te eten. Na dit verorberd te hebben ging de tocht verder naar Burgsluis. Vanaf Burgsluis staken we de Delta werken over, om daarna een paar uurtjes rust te pakken in een boerenschuur. Om beurten de wacht, maar toch konden we onze geradbraakte lichamen even uitstrekken. Dat uurtje op die strobaal was mij op dat moment meer waard dan normaal gesproken een overnachting in een van de duurste hotels! Meestal liggen we gewoon op de grond maar de momenten dat we kunnen liggen zijn zo schaars dat we er ongelooflijk van genieten. Het lichaam is zo godsgruwelijk vermoeid dat wij in elke houding en onder alle omstandigheden kunnen slapen.

Zo hadden we de eerste kilometers van deze belazerde week te pakken. Dag 1 konden we afstrepen! Ik moet zeggen, deze dag ging mij redelijk af.

De dinsdag diende zich aan met een speedmars van 5km. Nu begonnen de voeten toch aardig te protesteren. De rest van de dag ben ik een beetje kwijt. Als in een roes versleet ik de kilometers. Het laatste stuk ging over het strand. In de buurt van Westkapelle stond een optrekje wat zomers als toeristenkerkje gebruikt werd, en hier was onze volgende rustplaats. Om 01.00 uur werd onze, o zo verdiende, nachtrust wreed afgebroken.

Woensdag! Daar waar een normaal mens op bed ligt, maakten wij gebruik van de nacht om over het strand naar Vlissingen te lopen. Een trip van ruim 15km.

Toen het eenmaal licht was geworden gingen we gewoon door met lopen, lopen en nog eens lopen. 5km hier, 10km daar, 7km zus, 3km zo.

Van lopen was in de meeste gevallen geen sprake meer. Nog slechts strompelend kwamen wij vooruit. Vervolgens stond er een 8 kilometer lange bielzenmars op het programma. Als eendjes achter elkaar tussen de rails van een verlaten spoorweg. De bielzen lagen op een zeer onnatuurlijke tred van elkaar, maar toch deden wij ons uiterste best om zoveel mogelijk op de bielzen te stappen, er tussenin lagen namelijk grote kiezelstenen welke verschrikkelijk zeer deden aan onze, toch al zo pijnlijke, voeten. Het was een HEL!

Hierna was het NOG 20km naar de volgende slaapplaats! De instructeurs bepaalden het tempo. We begonnen irritant langzaam, nog geen 3 kilometer per uur. En dit hielden zij twee en een half uur vol. Om gek van te worden! Zo langzaam als de eerste 7km gingen, zo hard gingen de volgende 13. Ik kan geen woord verzinnen wat lelijk genoeg is om hier uitdrukking aan te geven. Heus ik hou veel van Zeeland, maar toen! Kilometers lange dijken, uitzichtloze verten. Hoe ver moeten we nog? Nergens ook maar een hoopgevend lichtpuntje te zien. Als klap op de vuurpijl liepen we, op een gegeven moment ook nog tot onze enkels in de modder. Het tempo lag meer in de buurt van een looppas als van een mars. Vreselijk! Ik kon het wel uitschreeuwen. Ik probeerde mezelf te troosten met de gedachte dat er lui bij waren die het nog slechter hadden als ik. Maar die troost was schraal.

Zoals aan alles kwam ook hier uiteindelijk een einde aan. Even vlug opgeteld kwamen we op ruim 70 kilometer die dag. Ik had het gevoel, voor zover je nog van gevoel kon spreken, dat mijn voeten, tot net onder de knie waren afgesleten. Alleen iemand die dit mee heeft gemaakt weet wat ik bedoel. Ieder ander kan zich er absoluut geen voorstelling van maken.

Ik moet toegeven, wij werden grandioos onthaald, in het dorpje Waarde. Heel de bevolking (het was maar een klein dorpje!) was uitgelopen om ons te zien zwoegen. Zo kwamen wij, met alle trots die we nog in ons hadden, uit volle borst zingend, tijdens het ochtendgloren het dorp in marcheren. We moeten er uit hebben gezien als het verslagen duitse leger en we voelden ons zo mogelijk nog rotter.

Een gastvrije boer had strobalen uitgespreid waarop wij onze totaal uitgeputte lichamen dankbaar ten ruste legden. Edoch, op het moment dat ik mijn slaapzak dicht wilde ritsen werd mij de wacht aangezegd. Ik had net mijn schoenen uit en ik kreeg ze met de beste wil van de wereld niet meer aan, zo opgezet waren mijn voeten. Ik verdomde het dan ook om uit mijn slaapzak te komen. Het voordeel van een korte nacht is dat een wachtbeurt ook kort is. In dit geval een kwartier. Ik besloot rechtop te blijven zitten en me met alle macht te verzetten tegen de slaap. De seconden aftellend tot ik mijn aflosser kon wekken. Het moment dat je dan eindelijk aan de slaap kan toegeven is wel zo heerlijk. Binnen de kortste keren was het gedaan met de weelde! Donderdag. De ellende straalt van de mannen af. Het doet al zeer als je er naar kijkt. Menselijke gevoelens bestaan voor ons niet meer!

Om te beginnen een kako van 15km. Wat je onderweg allemaal doormaakt, kerels die meer dood dan levend voort gesleept worden door hun buddy. Volwassen mannen die zich met tranen in de ogen een weg banen. Op het moment dat jij je even wat beter voelt probeer je de minderen te helpen en even later is het misschien andersom.

Dit kan niet. Dit is onmenselijk! Als een zombie liep ik door niemandsland.

Ik weet niet meer precies wanneer het geweest is maar we liepen weer met 4 man en op een gegeven moment dacht ik dat ik iemand hoorde huilen. Eerst begon ik aan mezelf te twijfelen totdat bleek dat er inderdaad een van mijn teamleden aan deze vorm van emotie had toegegeven! Ik ging er naar toe om te vragen wat er aan de hand was waarop hij mij snikkend meedeelde dat zijn zaklamp stuk was. Ik moest moeite doen om niet in lachen uit te barsten maar vol medeleven bood ik aan er even naar te kijken. Stom verbaasd pakte ik het ding van hem aan, want hij brandde namelijk gewoon! Toen ik hem hierop wees, proestte hij "ja, maar hij gaat niet meer uit!" Waarop ik het niet meer hield en krom van het lachen over de grond rolde. Deels door mijn eigen ellende kon ik niet meer ophouden met lachen. Ik gierde het uit.
Ik dacht dat die vent gek geworden was en ontfermde me over zijn lamp. Echter, wat schertste mijn verbazing? Hij ging echt niet meer uit! Wat nu? Het ei van columbus dacht ik, en haalde het lampje er uit. Maar het was zo'n piep klein, modern halogeen lampje wat ik hoogstwaarschijnlijk onmiddellijk kwijt zou raken. Door de vermoeidheid kon ik niets beters verzinnen dan het in mijn mond te bewaren. Normaliter verzin je zoiets natuurlijk niet maar op dit moment leek het mij heel slim. Helaas, binnen 500 meter beet ik het kapot! Hoe moest ik dit aan de, geestelijk labiele, eigenaar uitleggen zonder dat deze er in bleef?

De volgende verassing was ? roeien! Het enige voordeel was dat de onderste ledematen nu enigszins rust kregen. Na 8km roeien, waar ik me verder niet over uit zal laten, was er een touwbaan voor ons opgespannen. Als of wij nog niet genoeg inspanning geleverd hadden!

Hierna viel toch de beurt weer ten deel aan de voeten. Een kilometer of 10. De weergoden deden ook een duit in het zakje door het te laten stormen en regenen. Het kon ons niet meer deren. Om de inwendige mens wat te versterken werd het ons toegestaan een potje te koken. Hier kwam dus, mede dankzij het weer, helemaal niets van terecht. Wat wij aan voedsel binnenkregen was te verwaarlozen.

Op dit moment stonden wij aan de start van de zogenaamde "Commandantenmars". De laatste 25 kilometer van de afmatting!

Telkens 5km en dan 10 minuten rust. Voor het eerst in heel de opleiding beviel het tempo mij. Ik moet zeggen, deze laatste 25km heb ik vrij makkelijk gelopen. Debet hieraan waren waarschijnlijk de, illegaal meegesmokkelde, pijnstillers die nu in ruime mate circuleerden. Pijn is fijn en bloed moet, is een veel gehoorde kreet bij ons maar ik ben van mening dat, als je de pijn voor jezelf kan verzachten, je beter in staat ben om de opdracht uit te voeren en daar gaat het toch in de eerste plaats om. Er bleef trouwens nog meer dan genoeg pijn over. Het opstarten na die 10 minuten was iedere keer een ware ramp.

Vrijdagochtend om half vier liepen we het verdoemde tentenkamp "Bakhuys Roosenboom" binnen.
220 kilometer verder en 10 jaar ouder!

Er was wat brood voor ons en er werd van ons verwacht dat we wapenonderhoud zouden plegen. Knikkebollend hing een ieder diep over zijn wapen gebogen, en dat wilde maar niet schoon worden. Slapend of dronken van geluk, poetsten we minuten lang over een en hetzelfde onderdeel, zonder dat we wisten wat we deden. Op het moment dat het kader je slapend betrapte, kreeg je een beker steenkoud water over je kop. Ik heb meerder bekers voelen stromen. Ik deed mijn ogen open, lachte schaapachtig naar de instructeur, en deed ze meteen weer dicht. Uiteindelijk was er niemand meer droog.

Eindelijk was het dan zover. De aller, aller, aller laatste 5km naar de kazerne. Dit waren de mooiste 5 kilometer uit mijn leven! Ondanks dat ik geen stap meer normaal kon zetten.

Pas nu wist ik het zeker, ik heb het gehaald! IK BEN COMMANDO!

De route was afgezet en onder begeleiding van de Marechaussee gingen wij, trots zingend voorwaarts. Er stonden erg veel mensen langs de kant die bewonderend applaudisseerden. Veel oud commando's en mariniers en verder vrienden en familieleden. Toen we de kazerne naderde, herkende ik steeds meer mensen waarvan ik wist dat die er speciaal voor mij stonden. Schitterend. Die mensen betekenden op dat moment erg veel voor mij.

Eenmaal onder de kazernepoort door werden wij toegejuicht door de "104 waarneming en verkenning compagnie". En als dit tumult verstomd klinkt de "Ballad of the Green Baret" over het kazerne terrein. Huizenhoog kippenvel! Echt waar.

's Middags was de baret uitreiking. Uiteraard in het net en voor de mariniers betekend dat in Barathea. En daar horen lage zwarte schoenen bij. Die kon ik dus echt niet meer aan krijgen. Ik had gemakkelijk 4 maten groter kunnen hebben. Ook tijdens deze ceremonie was strompelen een betere omschrijving dan lopen. Nadat wij de felbegeerde groene baret in ontvangst hadden genomen, werd deze eerst volgegoten met bier wat wij er vervolgens weer net zo hard uit dronken. Nu pas was de baret ingewijd en waren wij gerechtigd hem te dragen.

Nu is het, Godzijdank, eindelijk voorbij. Al 5 dagen, maar de pijn, die vreselijke pijn, staat in mijn ziel gebrand. Fatsoenlijk lopen is er nog steeds niet bij. Ik vraag me af hoelang het gaat duren voordat mijn benen en voeten weer een beetje normaal gaan functioneren. Om over het uiterlijk van mijn voeten maar niet te spreken. Wat zeg ik, voeten? Bloederige stompjes rauw vlees!

Hierbij wil ik van de gelegenheid gebruik maken om iedereen die mij gedurende de afgelopen 11 weken gesteund heeft, heel hartelijk te bedanken. Dat telefoontje in het weekend, die kaart met "sterkte" erop. Dat is wat mij op de been gehouden heeft.

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 12 Nov 2010, 23:53 

Dit verhaal gaat over een Kplzvp dat is iemand van de vloot die geen Commando mocht

worden, het is gebeurd in het jaar 1973, in die tijd bestond het KCT voor een groot deel uit

dienstplichtigen, en was men zeer gelukkig als men Marns had voor de ECO, in dat jaar is een

peloton van de toenmalige W-coy naar de ECO gegaan deze ECO is toen aangepast op de

wens van de Commandant W-coy het werd een gevechtscommando opleiding, want in die

tijd was de ECO afgestemd op de mannen die waarnemer verkenner moesten worden, dus het

was een organiek peloton met hun eigen uitrusting en bewapening, de KPL zijn naam zal ik

nooit vergeten het was Theo .S en was ziekenpa van de W-coy , dus een ECO die bestond uit

alleen Mariniers en ja onze vlootbaal Theo, en Theo ging supergoed in Roosendaal kwam

men er achter dat Theo geen Marinier was, wel toevallig pas in week 8 de laatste week van de

ECO en Theo werd bedankt met de mededeling je bent geen Marinier maar een Vlootman en

die kunnen geen Commando worden, dus Theo kon terug naar de VBHKAZ.


Maar Theo voor mij ben je wel Commando, en wie weet als de Commandant van het KCT dit leest, krijg je de groene baret alsnog uitgereikt.

Mooie Titel ere Commando

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 13 Nov 2010, 10:42 

Ter gelegenheid van de tewaterlating van de ondiepwatermijnenveger „HOUTEPEN", bij de Arnhemse Scheepsbouwmaatschappij te Arnhem, heeft de majoor der Mariniers bd C. G. Lems M.W.O. een toespraak gehouden, waarin de heldendaden werden geschetst van degene, naar wie deze mijnenveger werd genoemd.

„Petrus Jacobus Houtepen," aldus maj. Lems, „werd op 4 januari 1925 te Roozendaal Nispen geboren. Op 4 juni 1946, 21 jaar oud, sneuvelt hij als marinier 3e klasse OVW in een kampong bezuiden Soerabaja.

De volwassenheid heeft hij nauwelijks gekend. Toch ligt tussen beide data een mensenleven een kórt mensenleven besloten. Als oud compagniescommandant van Houtepen is mij door de marineleiding gevraagd de figuur van Houtepen voor U nader te belichten. Helaas voel ik mij onmachtig Houtepen als mens voor U gestalte te geven.

Ik weet dat hij jong zijn vader heeft verloren, dat zijn stiefvader hem als een eigen zoon heeft beschouwd en opgevoed, en dat de nagedachtenis aan zoon en broer vandaag de dag bij de nabestaanden nog een centrale plaats inneemt.

Slechts over een korte periode uit zijn leven kan ik U enkele mededelingen doen, die ik ben mij dat terdege bewust nauwelijks uitkomen boven biografische bijzonderheden, die de mens Houtepen allerminst raken.

In 1945 geeft hij gehoor aan de oproep van onze regering, zich te melden voor de strijd tegen Japan. Hij treedt 20 jaar oud in dienst als marinier OVW, ontvangt zijn militaire opleiding in de Verenigde Staten, vanwaar hij eind 1945 scheep gaat naar Nederlandsch Oost Indië. Na een kort verblijf op Malakka gaat hij in februari 1946 te Soerabaja aan land. Een Hollandse jongen als duizenden anderen, voor wie Java, Soerabaja en peloppos klanken zonder inhoud zijn.

Houtepen is als automatisch geweerschutter ingedeeld bij een infanteriepeloton van compagnie F, 2e infanterie bataljon, van de Mariniersbrigade," aldus majoor Lems. En hij ging verder:

„Twee gebeurtenissen volgen elkaar nu snel op. Op 7 mei 1946 maakt hij deel uit van een patrouille, welke opdracht heeft de tegenstander uit een bepaald gebied ten zuiden van Soerabaja te verdrijven.

Na zware tegenstand bereikt de patrouille nabij de kampong Doengoes het daar lopende irrigatiekanaal. Houtepen is dan één der eersten die nog steeds onder vijandelijk vuur over enkele samengebonden pisangstammen het kanaal oversteekt, met zijn mitrailleur naar voren dringt, stelling neemt en door goed gericht en verrassend vuur de tegenstander verdrijft.

Een maand later: 4 juni 1946, Kampong Samoiboeloe, eveneens ten zuiden van Soerabaja.

Een infanteriecolonne, gesteund door artillerie, heeft de kampongrand bereikt en ligt onder vijandelijk mitrailleurvuur in dekking. Houtepen werkt zich naar voren en neemt waar, dat ons artillerievuur niet op de vijandelijke posities ligt, maar wel héél dicht voor onze eigen troepen. Op eigen initiatief, en onder vijandelijk vuur, begeeft Houtepen zich naar de artilleriewaarnemer en keert met deze terug naar zijn vorige opstelling om hem de vijandelijke posities aan te geven. Enkele ogenblikken later wordt hij, met die artilleriewaarnemer, dodelijk door eigen artillerievuur getroffen.

Het klinkt allemaal erg simpel.

Doengoes en Samoiboeloe. Het zijn slechts twee akkorden uit een kort leven, waarvan het eindakkoord vandaag naklinkt.

Zo dadelijk zal een schip te water worden gelaten, dat trots en fier de naam „Houtepen" zal dragen.

Het zij in de eerste plaats voor de kleine kring van nabestaanden een troost, dat hun zoon en broer de naamloosheid van de dood heeft overwonnen.

Aan de Koninklijke Marine zal een schip worden toegevoegd, waarvan de naamgever een lichtend voorbeeld moge zijn voor hen, die in de toekomst op deze bodem het land zullen dienen.

Voor het Korps Mariniers een eervolle gebeurtenis, nu in haar roemvolle historie wederom een schip de naam van een marinier zal dragen. Zelf ben ik dankbaar dat onder mijn bevel een jongen heeft gediend, die was zoals vele duizenden met hem waren, maar die thans uit de massa der ongenoemden naar voren zal treden", zo besloot majoor Lems.

Vermeld zij nog, dat minister Visser en zijn echtgenote persoonlijk van hun belangstelling deden blijken.

De tewaterlating werd verricht door de echtgenote van de Commandant Zeemacht Nederland, mevrouw C. baronesse De Vos van Steenwijk­Westpalm van Hoorn.

Bij Kon. Besluit no. 77. d.d. 3 juni 1947 werd marinier Houtepen posthuum onderscheiden met de Bronzen Leeuw.

 Jump to forum   Jump to topic

 Titel: UZI
Geplaatst: Za 13 Nov 2010, 16:08 

Het wapen komt oorspronkelijk uit Israël waar het is ontworpen door Uziel Gal (1923–2002) en naar hem werd vernoemd. Het originele model werd in 1951 geaccepteerd en werd het eerst in een oorlog gebruikt in 1956. Dit werd een groot succes, zodat het snel werd verbeterd met een aantal varianten op dit eerste ontwerp. De Uzi werd ook in licentie gemaakt, onder andere door FN Herstal in België.

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Do 17 Nov 2011, 23:54 

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 18 Nov 2011, 02:28 

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 19 Nov 2011, 19:16 

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Wo 21 Nov 2012, 02:21 

https://vimeo.com/139269459

 Jump to forum   Jump to topic

 Titel: Re: Foto,s
Geplaatst: Do 29 Nov 2012, 23:13 

Snuf

Afbeelding

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Di 11 Dec 2012, 16:08 

http://s11.postimage.org/gh495wyv7/top_left.jpg

De opleiding bestaat uit volgende delen:

- de militaire basis opleiding te Leopoldsburg
- de basis Commando opleiding te Wartet (Marche Les Dames, boven)
- het A-Brevet Commando te Marche Les Dames (Commando-Kamp)
- het A-Brevet Parachutist te Schaffen
- evaluatieperiode in de eenheid


Dit is een wekelijks dagboek van Xedod, een lid van de Website http://www.paracommando.com

Week 1

Dinsdag zijn we eraan begonnen. Buiten wat pompen viel er niet veel te doen want de kamers moesten nog verdeeld worden en de administratie in orde gebracht...

Woensdag hebben we cross 8km gedaan, wat theorie over bivak etc.
Daarna enkele hindernissen gezien bij de piste, techniek is zeer belangrijk!

Woensdag moesten we dus 'savonds in administratieve bivak gaan naast de blokken. Om 10.45 verzameling full ops: Berghaus (rugzak) + chestwebbing + wapen. Nadat ze controle gedaan hadden van het gewicht, als je berghaus te weinig woog mocht je een munitiekist of een mijn (drill=oefenmijn) meesleuren, een beetje in voorligsteun liggen full ops en dan vertrekken voor de follow me.

Nu, de follow me gebeurt in enkele colonne en het is de bedoeling dat je de chef volgt zonder gaten te laten in volstrekte stilte! Dit gebeurt aan een hoog tempo en je weet niet wanneer het eindigt. Het is omhoog, omlaag, omhoog, omlaag, omhoog, door de beek, paadjes met stenen en keien,... fysiek afmattend maw.

Donderdag kregen we terug hindernissenpiste en koordenpiste. Dan in de avond vertrokken we in kleine groepjes op kaartleesoefening met berghaus.

De vrijdag hadden we roadwork (lopen met combat boots) 5km, hindernissenpiste.

Dit is een algemeen zicht op deze week. Er is veel meer gebeurt natuurlijk maar kan ook niet alles vertellen. Je bent constant bezig, heb je eventjes tijd; dan maak je dat je berghaus gefit is, je webbing klaar, je wapen proper, je boots in orde, de kamers in orde, de gang, ... constant bezig maw!

Alle verplaatstingen gebeuren in looppas. Enkel in peloton kan je je al zingend verplaatsen, dan hoef je niet te lopen.

Woensdagnacht heb ik een drie kwartier geslapen, donderdagnacht 2 uur. Velen hebben last van de voeten.

Reeds 12 personen hebben de opleiding verlaten.
Hopelijk is deze informatie nuttig voor jullie.

Ik aanschouw dit niet als een opleiding, maar eerder als een levensstijl; een mentaliteit om U tegen te zeggen!


Week 2

Maandag begon met een uitgebreide les taktisch en clandestien bivak. Daarna voerden we de theorie uit in de praktijk. Vooral clandestien werd benadrukt; omdat we vanaf nu (week3) altijd clandestien gaan werken... Bij clandestien heb je geen tent maar gebruik je een poncho om je te beschermen tegen regen.
Het opstellen van die poncho is dus redelijk belangrijk omdat je die snel moet kunnen plaatsen maar voornamelijk zeer snel moet kunnen afbreken voor een escape. Bij een escape moet je in een minuut klaar staan om te vertrekken.
Voor diegenen die niet weten wat een escape is:
2 mogelijkheden:
de vijand komt te dichtbij en OP's hebben ze opgemerkt : stille escape (in alle stilte je klaarmaken om te vertrekken)
de vijand valt je bivak aan : roepen en tieren en op alles schieten dat recht staat! Want normaalgezien moeten je collega's op de grond liggen! en dan escapen ofcourse

Nu, da's kort uitgelegd, der komt natuurlijk wat meer bij te kijken...

Daarna hadden we cross 8km aan een iets hoger tempo. Hindernissenpiste en koordenpiste...

Dinsdag hadden we in de voormiddag: zwemmen en hindernissenpiste, in de namiddag een statische STALK.
Dit wil zeggen dat we volledig gecamoufleerd, inclusief ghili. ons moesten verstoppen in een bepaalde sector. We moesten kunnen zien zonder gezien te worden. De rest van het peloton zoekt je eerst op met het blote oog, daarna met de verrekijkers. Indien ze je nog niet vonden; deed de LT een teken en dan moesten wij kunnen zeggen wat het was. Dus ZIEN ZONDER GEZIEN TE WORDEN. Niet altijd even gemakkelijk; maar wel veel van geleerd!
Hierna hadden we nog koordenpiste.

Woensdag begon natuurlijk met een kleine parade ter nagedachtenis van de paracommando's die 10 jaar geleden stierven, maar ook voor al diegenen die stierven na WOII. De vlag werd halfstok gehangen. Daarna hadden we eerst roadwork 8km en daarna de individuele vorderingen; de soorten vorderingen & drills. Het was nogal zwaar aan het gieten, met alle gevolgen ervan. In de namiddag les over de SchildWacht met alles erop en eraan + voorbereiding voor de oefening te Marche en Famenne de dag nadien.

Donderdag reden we dus naar Marche en Famenne om daar de volledige voormiddag een volledige STALK oefening te doen, met infiltratie en exfiltratie. Niet altijd even gemakkelijk! Je wordt gedropt in een bos, van daaruit moet je naar een bosrand dat uitkomt op een open vlakte met hier en daar wat lage struikbegroeiing. Ons objectief stond een 100 meter verder in die openvlakte. Natuurlijk stond de rest van het peloton ons weer te begluren in de dekkingen met hun steiners en moesten wij onopgemerkt infiltreren + zien zonder gezien te worden + exfiltreren.
't was redelijk koud (wind en regen) ivm vorige week (sunshine! :-)).

Omstreeks 13.30 vertrokken we full ops naar onze bivakzone; anderhalf uur aan een hels tempo stappen!! Daar aangekomen kregen we eerst nog eens een fikse hagelbui op ons bakkes. Vlug tentjes opzetten en onze schootsstellingen maken, in de modder. We hadden al nietmeer gegeten sinds deze morgen dus sommigen begonnen last te krijgen. Maar omstreeks 17.30 kregen we te horen dat we een half uur!! kregen om warm te eten en te drinken. Iedereen vlug die one-in-one opengooien en koken.

Na het eten kregen we terug les over SchildWacht met alle mogelijke scenarios. Om 21.00h moest iedereen buiten verzameld staan full ops exclusief tent en helm. De chefs komen nog eens waarschuwen dat enkel de HELM en TENT op de bivak aanwezig mag zijn! De helft van het peloton loopt terug omdat ze nog ander materiaal lieten liggen, grumble. De chefs waren toen al wat 'geergerd'. Daarna kreeg je NOG een LAATSTE kans om alleen je tent en je HELM te laten liggen... weer 2 man die wegloopt naar de bivak om nog iets te halen. Toen die terugwaren bleek dat er nog materiaal lag; dus simpel: iedereen terug verzameling binnen 5 minuten met TENT en HELM in de rugzak.

'k Versta feitelijk niet wat er nu ZO moeilijk aan is om een simpel bevel op te volgen.

Tegen 21.50 vertrokken we op kaartleesoefening. Ondertussen stonden we wel reeds 50 minuten met die rugzak op onze bult, door de schuld van enkele wieten en. Een goei kaartleesoefening omdat veel van de kaart niet klopt met het terrein (wegen!). Dus veel azimut schieten en afstand bepalen, da's het enigste dat correct is. Wel moeilijk terrein; veel beken waar we door / over moesten, moeras; constant kijken waar je je voeten plaatst. Uw voet in een put zetten die halve meter dieper is, maar die je totaal niet ziet bij nacht, met als gevolg dat je valt, met als gevolg dat je weeral zeiknat was.

Om 2 uur waren we terug op de bivak. Vlug nog iets warm eten en drinken, patrouille lopen of schildwacht of van piket zijn om daarna toch nog een goed anderhalf uur te slapen.

Om 6 uur moest iedereen op stelling liggen, wat voor sommigen weeral niet lukte. Dus bleven we liggen tot 6.45h, in de modder. Daarna wassen + bivak verlaten (met volledige sweep,...) tegen 08.00h. Op de terugreis je wapen beginnen te kuisen.

In MLD verder doen met onderhoud bewapening, uitrusting en het manneken; sjah; geen tijd voor.

Deze week zijn er terug enkele afgevallen, op het terrein zijn we effectief nog met ongeveer 30. een stuk of 8 zijn vrij van poten en oren of ziek thuis...



Week 3

Maandag was een feestdag (2e paasdag) Dinsdagmorgen zijn we gaan klimmen op de rotsen, rappel, via ladder omhoog,...
In de namiddag hebben we per ploeg (2 personen) ROV (reactie onder vuur) geoefend. Hoe reageer je wanneer je onder vuur valt tijdens een vordering?
2 mogelijkheden:

Indien de vijand kortbij is: erop en erover
Indien de vijand verder weg is of uw opdracht in gevaar zou brengen...: terugtrekken

Het laatste uur kregen we koordenpiste.

Woensdag hadden we hindernissenpiste en koordenpiste. Ook onze eerste speedmars van 6km300 stond op het programma. Met zo'n weer is dat wel zweten .
Speedmars is met volledige gevechtskledij lopen + wapen + chestwebbing. Wanneer het omhoog gaat wordt er gemarcheerd, voor de rest lopen in peloton en in kadans.

In de namiddag een heuse les IAD (Immediate Action Drill), het vroegere CQB (Close Quarter Battle).
Dit houdt in hoe je reageert wanneer je onder vuur valt "contact" in sectieverband. Contact voor, links, rechts en eventueel contact achter (dan ben je slecht bezig). Want een contact achter betekent 'meestal' dat je in een hinderlaag loopt.

Daarna kregen we nog wat les over de Goggles en de lunos (nightvision apparatuur).

Donderdag reden we richting marche-en-famenne om onze eerste clandestiene bivak uit te voeren... maar we werden 'enkele' kilometers verder gedropt om zo een infiltratie in marche-en-famenne uit te voeren. Na de infiltratie deden we installatie van de bivak (allround met poncho's en OP's) & class 1 (eten) & verzorging van de voeten... wat later kregen we een escape en iedereen moest een volledige depackage doen van de berghaus en chestwebbing en vest...
Indien je zaken meehad die niet mochten (zoals sigaretten, snoep, ...) kreeg je een cadeau: mijn van 9 kilo of munitiekist om in je rugzak te proppen.

Daarna voerden we IAD uit per sectie. Na wat oefenen begon iedereen die drill wel redelijk goed onder de knie te krijgen!

Om 20h vertrokken we in kleine groepjes van 3 of 4 man op dropping.
Vrijdagmorgen escape en vertrek richting marche-les-dames.
Indien je iets vergat tijdens de escape (bv. poncho) moest je voor marche-les-dames uit de bus stappen en te voet naar marche-les-dames verdergaan.

Eenmaal aangekomen in marche-les-dames terug onderhoud bewapening, uitrusting, kamers, droogzaal, ...

Volgende week hebben we 3 dagen oefening te leopoldsburg, met MAG en MINIMI.


Week 4

Maandag kregen we het eerste uur drill. Hierna hindernissenpiste en les over het "nemen van hindernissen". Hoe overschrijden we kruispunten/hindernissen... Het komt erop neer dat er een constante beveiliging MOET zijn.
In de namiddag hadden we het nemen van hindernissen in praktijk met 3 scenarios:

-overgang van bos naar open vlakte
-het nemen van grote kruispunten
-het nemen van kleine kruispunten

Daarna kregen we les over de MINIMI en de MAG. De dag werd afgesloten met de koordenpiste.

Dinsdagmorgen gingen we zwemmen, daarna een controle van onze aid-memoire. De aid-memoire is een klein notitieboekje waar je allerlei gegevens enzo kan inschrijven om dan eventueel op het terrein of later in de eenheid... nog eens op te frissen (een geheugensteun dus).

We kregen een les over de RECCE. Een recce patrouille is een verkenningspatrouille met als doel zoveel mogelijk info over een objectief/terrein... te weten te komen.
Bv. Vijand bestaat ongeveer uit 1 peloton, ingang beveiligd met .50, om het kwartier patrouilles met fnc en minimi, vijand niet allert, 3 MAN voertuigen ter hoogte van ... dus alle info verzamelen.

Een recce patrouille bestaat ongeveer uit een man of 6. Deze zijn ingedeeld in 3 ploegen:

-Waarnemingsploeg: ploeg die effectief het objectief gaat waarnemen
-Steunploeg: ploeg die de waarnemingsploeg steunt(beschermt) tijdens hun actie
-opwachtingsploeg: ploeg die op het dispertiepunt(splitsingspunt) van de ploegen blijft wachten en beveiligen.

We kregen een demo van een zandbak. Een zandbak is een weergave van het terrein vanaf uw standplaats tem het objectief. Dit wordt op de grond gemaakt met zoveel mogelijk natuurlijk materiaal (takken, stenen,...). Op de briefing doet men dan een dopen der punten, RV's, volgweg, ...

We kregen ook een korte les over het ophalen van een DUMP. Een dump kan vanalles bevatten: voedsel, water, munitie, ... en bevindt zich op een bepaald coordinaat ingegraven door een partizaan. Aan ons om een kleine patrouille naar ginder te sturen om de boel op te halen.

Dit alles werd gevolgd door een cross van 10km om daarna ons materiaal te fitten voor de komende oefening te Leopoldsburg.

Woensdagmorgen vertrokken we dus richting Leopoldsburg waar we eerst enkele uren verschillende scenarios van een sectieaanval geoefend hebben. Daarna deed een sectie een demo van een recce patrouille zodat iedereen wist hoe het nu precies in zijn werk ging. Hierna een infiltratie naar onze bivakzone om ons daar voor te bereiden op de komende recce patrouilles deze nacht. De dump werd ook afgehaald (voedsel en water) voor de volgende dag. De 3 recce patrouilles vielen onder vuur tijdens hun volgweg en moesten hierdoor de volgweg aanpassen. Eenmaal aan het objectief aangekomen zoveel mogelijk informatie te weten komen want de volgende nacht zouden we een pelotonsaanval op een van de objectieven uitvoeren.

Na een korte nachtrust werden bij dageraad de Observatieposten uitgezet maar onze bivak werd gevonden door de vijand en moesten we dus escapen naar de RV. Tijdens de escape was er een klein beetje water meegenomen maar de rantsoenen waren we kwijt. Geen eten dus. Vanuit het RVpunt exfiltreerden we naar de schietstanden. Op de schietstanden dede we eerste een zerotage van het wapen. Dit wil zeggen dat we enkele schoten lossen op hetzelfde punt zodat men het wapen kan corrigeren aan ons oog.
Daarna deden we een sectieaanval. Het was voor iedereen de eerste keer dat men een aanval deed met scherp. Veiligheid is dus zeer belangrijk want je kan een collega raken! Daarna vertrokken we naar een andere stand om daar in defensief te gaan en alle schijven die tevoorschijn kwamen neer te knallen.
Tegen 1700hr was alles gedaan en infiltreerden we naar een bivakzone. Daar aangekomen werd een zandbak gemaakt van het objectief dat we zouden aanvallen. Ondertussen werd ook een dump afgehaald (ons eten dat we kwijt waren door de escape die morgen).

Om 2100hr vertrokken we richting ons objectief in deze volgorde: antenne ploeg, commandant, beveiligers van de commandant (tevens kopelement van de aanvalsploeg), aanvalsploeg (fnc & minimi), steunploeg (MAG ploegen) en afgesloten door de beveiligingsploeg.

Een paar honderd meter voor het objectief werd op het dispertiepunt (scheidingspunt der ploegen) een dump gedaan van de rugzakken en vertrokken de verschillende ploegen naar hun respectievelijke plaatsen in alle stilte!!! Eenmaal iedereen op positie was en klaar was, begon de steunploeg vollop hun MAGs het objectief van de linkerflank te vlammen. Daarna viel de aanvalsploeg het objectief aan, nog altijd gesteund door de steunploeg. Natuurlijk stoppen de MAGs met vuren wanneer de aanvalsploegen te dicht bij hun vuur komen!! Eenmaal het objectief volledig vernietigd: MAG en Antenneploeg terugtrekken, de aanvalsploeg voert een steun en beweging uit. Dit wil zeggen dat ik gewoon dekking geef door waar te nemen in mijn sector en mijn buddy achteruit gaat en die geeft dan dekking and so on. Terug aangekomen aan het dispertiepunt een tell-off gedaan om zeker te zijn dat iedereen terug mee is en dan full ops zo snel mogelijk maken dat we weg zijn!
Het leuke zand in Leopoldsburg maakt het vorderen er alleen maar lastiger op . Toen we aankwamen bij onze partizaan nam die ons mee om veiliger oorden op te zoeken. Na de hele tijd aan een stevig tempo gemarcheerd te hebben vielen we rond 0215hr onder vuur en moesten we naar ons laatste RV terugtrekken. Daar aangekomen kregen we per sectie een schets te zien van waar we naartoe moesten (bivak).

Om 0555hr is mijn sectie aangekomen. Andere tshirt aantrekken, eventueel iets eten/drinken. Daarna controle van genummerd materiaal: zijn alle lopen (2e loop minimi en mag) mee, lunos, verrekijkers, handhelds,...

Rond een uur of 0800hr stapten we de bus op en deden onderhoud van de bewapening. In MLD aangekomen verdere onderhoud bewapening, lunos, verrekijkers, handhelds, kamers, eigen materiaal en vertrek om 16.30hr.

Donderdagnacht was een nacht die we niet snel zullen vergeten. Persoonlijk was het de eerste keer dat ik mijn grenzen moest verleggen. Stappen, stappen, stappen en blijven stappen. Je bent moe, niet gegeten, weinig water, rugzak begint door te wegen, bewapening (vooral MAGs) wegen door...

Achteraf bekeken wel een toffe ervaring, iets wat weinig mensen meemaken denk ik! Paracommando spirit all the way!!


Week 5

Maandag begon met de hindernissenpiste gevolgd door een les sectieaanval. In de namiddag les over RAID & ZONE CONTROL. De dag werd afgesloten met roadwork 10km... 't was warm :-)

Dinsdagmorgen initiatie amfibie. Uitleg over de veiligheid, opstellen van de zodiacs,... om daarna te water te gaan en een uur te roeien op de maas. In de namiddag terug koordenpiste en hindernissenpiste. Het laatste uur werd les over de partizaan gegeven.

Woensdagmorgen kregen we de risicopiste over de rotsen langs de maas. Dus ladder, apenbrug,...
In de namiddag cross 14km aan een snel tempo. Hierna een briefing over de komende oefening en koordenpiste.

Donderdagmorgen vertrokken we dus richting marche-en-famenne. Na een 3 uur durende infiltratie, installeerden we een klein clandestien bivak. Hierna werden verschillende patrouilles uitgestuurd: 2 recce patrouilles, 1 dump patrouille en 1 dead letter box patrouille. Daarna werd een zandbak + detailzandbak gemaakt van het objectief waar de raid zal plaatsvinden. Omstreeks 9.45h vertrokken we richting het objectief om deze met totale verrassing aan te vallen en te vernietigen. Daarna een exfiltratie tot 01.30h gevolgd door een kaartleesoefening tot 07.00h.
Dus we hebben veel gekapt

Daarna terug onderhoud bewapening,...

Fysiek gezien was dit een zware week.
We zijn inderdaad nog met een stuk of 29 effectief.

Week 6

Na de parade deden we de koordenpiste met chrono. De meesten hun tijd was goed en dus onder de 2:30 min. Hierna kregen we nogmaals theorie over de sectieaanval, gevolgd door praktijk.

In de namiddag kregen we theorie over de offensieve aanval gevolgd door les survi. Survi gaat over leven te velde. Hoe gaan we leven, wat gaan we doen...
Na de les survi sloten we de dag af met cross 16km; het parcour van de speedmars.

Dinsdagmorgen begon met zwemmen. Hierbij zwommen we met kledij: hemdvest + broek en moesten we ook onze kledij uitdoen in het water, verder de lengte zwemmen en daarna terug kledij aandoen in het water.
Na het zwemmen hadden we hindernissenpiste gevolgd door theorieles Explosieven. Wat gebruiken we van explosieven, hoe steken we die aan, welke bedrading gebruiken we, ...
Daarna kregen we terug les survi; hoe maken we een schuilplaats met behulp van onze parachute...
Op het einde van de dag was het voorbereiding voor de komende oefening.

Woensdag vertrokken we dus naar Marche-en-famenne om er eerst sectieaanval te oefenen aansluitend met een kaartleesoefening. De dag nadien was het VEC (leven te velde; survi).
We moesten onze rugzak droppen en mochten niks van eten meehebben.
Daarna onze schuilplaats maken met de parachutes, kruisvuur maken, deflector (om vuur te weerkaatsen), ... daarna kregen we te zien hoe we een kip moesten doden en klaarmaken. De kip wordt eerst enkele keren rondgedraaid om zo het bloed naar het hoofd te brengen + de kip beseft dan niks meer. Dan wordt de kop onder de hiel gehaald en zo weggetrokken. De kop is er onmiddellijk van. Het vel en de pluimen worden in 1 keer meegetrokken (gevild). Alles uithalen... en KOKEN (niet bakken!).

Een paar uur later toonden ze hoe we een vis (forel) moesten doden: vingers achter de kiewen en kop overtrekken.
Dan mochten we elk een forel nemen en deze klaarmaken. Mijn persoonlijke mening is dat een vis niet veel maagvulling geeft.

Tegen de avond mochten we de kippen klaarmaken. Daarna wat rusten en om 01H het vertrek voor een helse mars aan een zeer stevig tempo. De eerste 14km werd gedaan in 1h45min (met rugzak).

De vrijdag was het onderhoud materiaal...


Week 7

Maandag begon met zwemmen: zwemmen met kledij, zwemmen met wapen & botinnen en wat oefenen.
Daarna kregen we onze eerste les over mandragen zonder chestwebbing & wapen. Hoe neem je de persoon op de rug...
Hierna een les over explo. Hoe leggen we een compassement (circuit) en steken we deze aan. Waar moeten we op letten, veiligheid, ...

In de namiddag theorieles over de hinderlaag en verdere herhaling over de geziene theorie. De dag werd afgesloten met speedmars 10km.

Dinsdag kregen we onze theoretische testen van Transmissie, Taktiek, Explo & Kaartlezen. In de namiddag was het voorbereiding + briefing over de RAID van Marche-Les-Dames. We zouden deze nacht een raid uitvoeren in Marche-les-dames met een vernietigingselement (explo) en een searchelement (zoeken achter documenten, kaarten,...). Voor de rest van de dag was het rustig je materiaal fitten en zorgen dat je uw commandomateriaal meehad (stoeltje, acht, ...) want na de raid was er een rappel.
Om 9.30 werden we een paar kilometer van het objectief gedropt om zo naar het dispertiepunt te infiltreren. Eens alle ploegen in plaats waren en klaar waren voor de raid konden we erop los gaan. Alles verliep vlot. De rappel duurde veel te lang (omdat we met te veel waren) & hierdoor werd de exfiltratie na de rappel beeindigd omdat het te lang zou duren... :-(

Na het onderhoud van de bewapening woensdagmorgen konden we nog bewapening & explo oefenen. In de namiddag herhaling transmissie gevolgd door examen praktijk taktiek.

Donderdagmorgen hadden we de eerste 2 uren koordenpisten en hindernissenpiste met chrono. Hierna startten de praktrijktesten bewapening. In de namiddag praktijktesten transmissie & explo.

Vrijdagmorgen eerst test gevechtszwemmen: 100 meter zwemmen met kledij (hemdvest + broek) + wapen + botinnen.
Daarna mandragen met chestwebbing & wapen gevolgd door koorden & hindernissenpiste.
In de namiddag nog eens prettig vertoeven met het wieden van onkruid... ;-)
hopelijk onze laatste vrijdagnamiddag boven te marche-les-dames want nu hebben we een week verlof (gelukzakken dat we zijn!) en de maandag erna onze gevechtstesten:
-mandragen (200m in 100sec)
-koordenpiste in 2:30min
-hindernissenpiste in 4:30min
-speedmars 16km in 02:00h

Wees gerust, je wordt hiervoor klaargestoomd zodat je zeker slaagt in de testen.



Bron : http://www.paracommando.com

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Zo 30 Dec 2012, 02:39 

U bent niet bevoegd om dit forum te lezen.

 Forummededeling   Jump to topic

Geplaatst:  

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Wo 17 Apr 2013, 16:03 

Bronzen Kruis

http://s23.postimg.cc/ghr7wmnt3/image.jpg

Sergeant der Mariniers Rinie

De Bronzen Kruizen zijn voor de leden van een gecombineerde eenheid van commando’s en mariniers. Op 6 september 2009 zochten zij tijdens een verkenning te voet naar vijandelijke strijders in de provincie Uruzgan. Even later werden zij plotseling aangevallen met mitrailleurvuur, mortieren, raketwerpers en kleinkaliberwapens.
De Nederlanders trokken zich terug naar een quala, een ommuurde woning, maar voordat Kevin van de Rijdt die bereikte, werd hij getroffen. 6 man besloten hem met gevaar voor eigen leven te halen. Ze vonden Van de Rijdt, gaven hem eerste medische zorg en droegen hem met grote moeite naar het huis. Eenmaal in de helikopter voor gewondenvervoer bleek hij overleden.

Hoewel het net zo goed slecht had kunnen aflopen is Sergeant Rinie van het Korps Mariniers terugkijkend vooral trots op deze actie. "Dit bewijst: je bent brothers in arms, je laat elkaar niet achter."

Kogelregen

Minister Jeanine Hennis-Plasschaert over de toekenning van de Bronzen Kruizen. “Het oorlogsgeweld is oorverdovend. Dan blijkt ook dat Kevin van de Rijdt er niet bij is. U twijfelt geen seconde en duikt met zijn zessen de kogelregen weer in. Als eenheid hebt u Kevin teruggebracht. U hebt hem niet in de steek gelaten. U hebt gehandeld in het belang van de missie, in het belang van Nederland en in het belang van Kevin en diens nabestaanden. Ik ben trots op u. Ik hoop dat ook u zich trots kunt voelen, ondanks het verdriet om het verlies.”

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 17 Mei 2013, 12:33 

Afbeelding

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 01 Jun 2013, 11:05 

http://s12.postimg.org/n22jv3fpp/image.jpg
Afeglopen week weer hard gewerkt en nieuwe technieken geleerd om in huizen te vechten. — POTOM 2012-13


http://s8.postimg.cc/bfmckjh8l/image.jpg


http://s7.postimg.cc/lq6wsymzv/image.jpg


http://s23.postimg.cc/c0axb83iz/image.jpg


http://s23.postimg.cc/at1kwr2sb/image.jpg


http://s24.postimg.cc/ne09i7k6d/image.jpg


http://s10.postimg.cc/xehwqk4t5/image.jpg


http://s17.postimg.cc/5w1w3u2kf/image.jpg


http://s21.postimg.cc/56uzrrpaf/image.jpg

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 19 Jul 2013, 17:25 

Beëdiging mariniers blok 13/1

Donderdag 18 juli zijn op de Van Ghentkazerne in Rotterdam, de bakermat van het Korps Mariniers, 56 mariniers beëdigd. In aanwezigheid van de Commandant van het Korps Mariniers, brigadegeneraal Oppelaar, collega mariniers, familie en vrienden hebben de cursisten van EMV MARNS blok 13/1 ceremonieel de eed of belofte afgelegd aan het vaandel van het Korps Mariniers. De mariniers hadden vooraf allemaal de VeVa vooropleiding Grond Optreden (VeVa GROP) gevolgd. Vorige week zijn de cursisten van blok 13/1 na een opleiding van 14 weken aan het einde van een intensieve Final Exercise (FINEX) de poort van de kazerne binnengelopen en hebben zij de lang gekoesterde mariniersbaret ontvangen. Deze FINEX was qua programma gelijk aan de FINEX vanuit de reguliere ‘spijkerbroek’ instroom. Een bijzondere prestatie omdat de VeVa cursisten in een verkorte opleiding van slechts 14 weken aan dezelfde zware standaard van het Korps Mariniers moeten voldoen. Dit is mede een succes geworden door de inzet en begeleiding van de instructeurs tijdens de stages van het VeVa traject en de reguliere mariniersopleiding. Traditiegetrouw worden tijdens de beëdiging een aantal mariniers extra in het zonnetje gezet voor hun getoonde inzet in de opleiding. Als eerste kreeg marinier Jord van Woudenberg de schutterspenning voor beste schutter. Daarna werd de prijs uitgereikt voor de ‘Best Man’ van de opleiding, waarbij marinier Boy Brito Fonseca als derde -, marinier Chiel van Schoonhoven als tweede en marinier Minne Posthumus als Best Man eindigde. Het opleidingskader was eenduidig over zijn optreden: “Fysiek sterk en daar waar nodig nam hij de klas mee op sleeptouw waarbij hij ook onder zware omstandigheden zijn werk goed bleef uitvoeren”. De beëdigde mariniers zijn allen opgeleid volgens de drie belangrijkste peilers van het Korps Mariniers: Verbondenheid, Kracht en Toewijding. Dit zijn de Korpswaarden. Na een welverdiend zomerverlof worden de nieuwe ‘Jan Kaas’ geplaatst bij de operationele eenheden van het Korps Mariniers.
Pagina 1 van 21 [ Er zijn 510 resultaten gevonden ]



Ga naar:  
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Designed by STSoftware for PTF.

Vertaald door phpBBservice.nl.