Bekijk onbeantwoorde berichten | Bekijk actieve onderwerpen Het is momenteel Ma 19 Nov 2018, 04:39

Er zijn 67 resultaten gevonden

Auteur Bericht

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Do 17 Nov 2011, 22:54 

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 19 Nov 2011, 18:16 

 Forummededeling   Jump to topic

Geplaatst:  

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Zo 14 Jun 2015, 16:40 



De straten zagen er na het schoonvegen heel anders uit,alsof er zich een ramp heeft afgespeeld aldus de commentaarstem :mrgreen:

Sommige bevolking,s groepen werd gewoon wat opvoeding en respect bijgebracht a1dh a1dh vl2

 Forummededeling   Jump to topic

Geplaatst:  

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Di 13 Okt 2015, 09:21 

De mariniers zijn 12-10-2015 vertrokken voor de jaarlijkse bergtraining in Garelochhead, Schotland. Tijdens de bergtraining worden de mariniers bloot gesteld aan extreme klimatologische omstandigheden. Hierdoor zijn mariniers overal ter wereld inzetbaar oftewel "Qua Patet Orbis", zo wijd de wereld strekt.

http://s28.postimg.org/6vxmy79bh/image.jpg

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Do 29 Okt 2015, 20:23 

De vijand ligt op de loer, maar je moet die kolkende bergrivier over of een steile bergwand beklimmen. Hoe doe je dat? 200 mariniers trainen de komende maand in de Schotse Hooglanden. Minister Jeanine Hennis-Plasschaert zag afgelopen dagen niet alleen hoe de militairen zich in dit onherbergzame gebied fysiek en mentaal voorbereiden op hun zware operationele taak. Ze liep ook een dagmars mee.
http://s10.postimg.org/d8u3jrue1/20151028_hennis_marns.jpg
Minister Hennis met Commandant Zeestrijdkrachten luitenant-generaal Rob Verkerk in de Schotse Hooglanden.

Hennis: “Eén dag meelopen tijdens de bergtraining is al superzwaar. Ik weet het nu zeker. Mariniers die deze training in Schotland aankunnen, kunnen alle missies overal ter wereld aan.”

Routes en plekken kiezen
De mariniers van de 1st Marine Combat Group opereren tijdens de training alsof ze op missie zijn. Zo tactisch mogelijk dus. Dat doen ze niet alleen tijdens het verplaatsen en navigeren, maar ook bij het kiezen van routes en plekken om te overnachten. Met zo’n 40 kilo bepakking doorkruisen ze zo onopvallend, snel en veilig mogelijk het terrein. Tactiek, veiligheid, voeding, hygiëne, navigatie en gebruik van kleding: de mariniers leren er alles over.

Wereldwijd inzetbaar
De training in de Schotse bergen met onvoorspelbaar weer is belangrijk, want mariniers zijn overal ter wereld inzetbaar. Ze oefenen daarom onder verschillende klimatologische omstandigheden en in verschillende soorten terreinen. Zo leren ze te opereren en overleven in alle mogelijke situaties.

Marine Combat Groups
Het Korps Mariniers beschikt over 2 Marine Combat Groups. Dit zijn maritieme lichte infanterie-eenheden die zelfstandig op pad gaan. Ze voeren hun opdrachten dus uit met eigen vuursteun en logistiek. Wel worden vanuit deze groepen soms kleinere flexibele eenheden voor specifieke taken samengesteld.


http://s11.postimg.org/mmtp1bvmn/images.jpg

a1dh a1dh

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 31 Okt 2015, 16:23 

 Jump to forum   Jump to topic

 Titel: 'lopersmeeting'
Geplaatst: Vr 13 Nov 2015, 19:27 

Vandaag in Doorn de eerste 'lopersmeeting' voor de mariniers die zich d.m.v. een sponsoractie gaan inzetten voor Serious Request met als doel om kinderen in conflictgebieden te helpen.

Afbeelding

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 20 Nov 2015, 00:19 

Afbeelding


 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Zo 22 Nov 2015, 12:36 

jammer dat hij niet in dienst zat toen ik voor de krijgsraad moet komen voor de dam-actie. Fred Crist en ik hebben misschien niet zo`n bloeiende vervolgcarrière maar staan iedere dag op dak (dakdekkers) bij weer en ontij om brood op de plank te krijgen. gr. Wil


Beste Wil, Ik begrijp wat je zeggen wilt. Maar helaas vond de Dam-aktie pas plaats nadat ik mijn legitimatiebewijs al had ingeleverd.

Groet, Cnoopenschaar

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Do 26 Nov 2015, 12:41 

Wil, je kwam volgens mij niet voor de Krijgsraad vanwege het schoonvegen van de Dam maar voor een ander geintje. Wat is nou 100 gulden boete ? Knoops had ook geen vrijspraak los gekregen. Greetz. Snuf.

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Wo 02 Dec 2015, 22:01 

Op Dinsdagochtend 2 december 1975 vertrekt om 9.33 uur de stoptrein naar Zwolle vanaf station Groningen. Om 9.53 uur vertrekt de trein uit Assen. Ingestapt zijn onder anderen een zevental jongemannen van Zuidmolukse afkomst. Ze hebben grote pakketten bij zich, ingepakt in vrolijk Sinterklaaspapier. De trein vertrekt om 10.03 uur uit Beilen richting Hoogeveen. Een rit van pakweg acht minuten. Maar al na vier minuten, in de weilanden bij het dorpje Wijster komt de trein abrupt tot stilstand. De Zuidmolukse jongemannen blijken terroristen te zijn. Uit de Sinterklaaspakketten komen wapens. De kapers nemen de zestig passagiers en personeel in gijzeling.

Onder de gegijzelden vallen drie doden. Ze worden in koelen bloede vermoord door twee van de kapers. De lijken van de doodgeschoten gegijzelden werden uit de trein gegooid en bleven daar enkele dagen liggen voordat toestemming werd gegeven [door de kapers] om ze weg te halen. (Wikipedia) Hun namen zijn, in alfabetische volgorde: passagier Bert Bierling, machinist Hans Braam en passagier en dienstplichtig soldaat Leo Bulter.

Op zondagmorgen 14 december 1975 geven de kapers zich over. De gijzeling heeft in totaal twaalf lange dagen geduurd. De kapers worden door de arrondissementsrechtbank in Assen berecht en veroordeeld tot veertien jaar gevangenisstraf. Saillant detail is dat kaper Ely Hahury, de meest verschrikkelijke van het stel en direct verantwoordelijk voor de dood van twee van de gegijzelden, in 1978 in de gevangenis door zelfdoding om het leven komt. Onze gedachten en gevoelens zijn bij de 57 ex-gijzelaars, bij de nabestaanden van Bert Bierling, Hans Braam en Leo Bulter, bij de nabestaanden van Ely Hahury en tenslotte bij alle anderen die erdoor te lijden hebben gehad. Wij wensen u veel sterkte toe gedurende de komende weken. Ik kan me voorstellen dat het sommige mensen tegen de borst stuit dat we ook de nabestaanden van Ely Hahury sterkte toewensen. Daarom zal ik dat toelichten. Wanneer je (klein)zoon, broer(tje), oom, neef(je) of (beste) vriend komt te overlijden, dan heb je daar verdriet van. Punt uit; klaar. Dan is het niet relevant wat ie wel al niet uitgevreten heeft. Drie jaar geleden overleed een van mijn broers, ook door zelfdoding. Ik kon helemaal niet met hem overweg. Maar ik had hem zeker wel gegund dat ie een andere manier had gevonden om wat het ook was dat hem dwars zat, uit de weg te helpen. Het zij zo. Van de doden niets dan goeds. Ely en mijn broer besloten het anders te doen en dat was hun goed recht. Ik hoop dat ze hebben gevonden wat ze zochten en dat ze nu in vrede rusten.

Trea van der Velde, ook namens Astrid Tingen en Ria Trip, initiators van het verwerkingsproject ‘de School van Bovensmilde’

http://s11.postimage.org/kp48af2yr/image.jpg

http://s15.postimage.org/mrkfahd0b/image.jpg

http://s13.postimage.org/tg8jjvxev/image.jpg

http://s12.postimage.org/qgkjp3ckt/image.jpg

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 04 Dec 2015, 10:53 

Op donderdag 4 december 1975, om tien over twaalf ’s middags, renden zeven gewapende Molukse jongeren in de leeftijd van 22 en 23 jaar het Indonesisch consulaat binnen.

Dat was gevestigd in een rustig straatje in Amsterdam-Zuid tussen de Koninginneweg en de Valeriusstraat, vernoemd naar een in het begin der 19e eeuw beroemde blinde organist. Het was het begin van een gijzelingsdrama dat zich tot vrijdag 19 december zou voortslepen.

Het idee voor de gijzeling van het consulaat was een paar dagen eerder bedacht door zes vrienden uit Bovensmilde, die iets wilden doen om hun geestverwanten te steunen die een trein bij Wijster hadden gekaapt. Onder hen was een broer van een van de treinkapers. De zevende woonde in Amsterdam waar hij als organisator van popconcerten werkte. Die had tevoren een kijkje genomen in het pand en kunnen constateren dat er behalve het consulaat-generaal ook twee Indonesische reisbureaus gevestigd waren. Dat er ook een schooltje voor Indonesische kinderen was gevestigd, daar kwamen de gijzelnemers pas achter toen ze het gebouw binnen waren gevallen. Dat was de eerste tegenvaller voor de actievoerders, waarvan er drie op een pedagogische academie zaten. De tweede was dat de consul-generaal afwezig bleek, want die zat in Den Haag te vergaderen op de ambassade over de treinkaping. De inzet van de hele onderneming, om met deze troef de Indonesische regering te dwingen om de Molukkenkwestie serieus te nemen, was dus al direct mislukt. Het was een impulsieve actie van heethoofdige jongeren die vonden dat ‘ze iets moesten doen.’ De voorbereiding ervoor was nogal knullig: ze hadden op het VVV-kantoor nog de weg naar het consulaat moeten vragen. Maar ze voelden zich een hele piet, gewapend met stencils en – gestolen – schiettuig en bovendien vervuld van een onwrikbaar geloof in de juistheid van het politieke ideaal van een vrije Zuid-Molukse Republiek (Republik Maluku Selatan, afgekort RMS).

Dramatische ontsnapping uit de postkamer

Van vrijheidsdrang was menigeen die plotseling met een gijzeling werd geconfronteerd ook vervuld. Bij het binnenstormen van de zeven was al een dame van het paspoortenbureau op de begane grond erin geslaagd naar buiten te rennen. Er zouden nog meer mensen weten te ontsnappen. Vier medewerkers van het consulaat hadden zich verschanst in de postkamer op de tweede verdieping met een raam aan de Valeriusstraat, een kamer die door de overvallers aanvankelijk over het hoofd was gezien. Nadat twee van hen zich via een aan een radiator vastgemaakt touw in veiligheid hadden weten te brengen, ging het mis. Ze werden ontdekt, er werd geschoten en de derde kreeg tijdens de afdaling een kogel in zijn buik. Hij werd door politieagent Dietz in veiligheid bracht. Hij zou het, in tegenstelling tot de vierde Indonesiër overleven. Deze man, E. Abedy (52), kon door het geschiet geen gebruik van het touw maken, sprong in de richting van een matras die buurtbewoners hadden neergelegd, maar kwam er helaas naast terecht. Hij zou een paar dagen later aan zijn verwondingen overlijden.

Een uur voor deze dramatische ontwikkeling waren er vijf kinderen vrij gelaten in ruil voor een televisie- en radiotoestel. Het inmiddels op het Hoofdbureau van Politie op de Marnixstraat ingerichte Beleidscentrum met burgemeester Samkalden en procureur-generaal Hartsuyker had hiermee ingestemd omdat ze zich niet voor konden stellen dat er in dat gebouw geen media-apparatuur was. Die bleek er ook te zijn, ontdekten de gijzelnemers later.

Middels de NOS-radio, die nog voor de politie de straat had afgezet een provisorische studio had ingericht in de nog steeds bestaande antiekwinkel naast het consulaat, werd bekend dat er 16 kinderen en 25 volwassenen werden gegijzeld [drie dagen later zou er nog een tevoorschijn komen]. Reporter Kees Buurman had tijdens de uitzending de afdeling voorlichting van het consulaat gebeld en een bezetter aan de lijn gekregen. Al die mensen zaten nu opgepropt in de vergaderkamer van de consul op de eerste verdieping. Minister van Justitie Van Agt liet direct aan dit soort externe contacten een eind maken. Hij stuurde psychiater Dick Mulder, werkzaam bij justitie, naar Amsterdam om het contact met de bezetters te onderhouden. Dat zou een goede zet blijken te zijn, want met diens gesprekstechniek zou hij een sleutelrol spelen in de gekozen vertragingstactiek van de beleidsmakers.

De volgende dag voerden de gijzelnemers de druk op door op het balkonnetje onderwijzer Saka Datuk met de dood te bedreigen. De foto van deze scène, gemaakt door Nico Koster, zou de wereld overgaan en bij World Press Photo in de prijzen vallen. Door urenlang in ondergoed op dat balcon in de vrieskou te staan – later in gezelschap van twee anderen – zou hij longontsteking oplopen. De Amsterdamse ziekenfondsarts dr. Fanggiday, gegijzeld toen hij net het gebouw had betreden om zijn daar werkzame vrouw af te melden wegens ziekte, zou een paar dagen later de gijzelaars weten te bepraten om hem samen met een hartpatiënt vrij te laten.

Samkalden houdt het hoofd koel

Een snelle oplossing was er niet en de spanning liep op, tot er Molukse bemiddelaars actief werden. De belangrijkste van hen was dominee Samuel Metiary, leider van de Molukse eenheidspartij, die de jongens ook vanwege zijn kerkelijke functie kende. Hij stelde zich militanter op dan ir. Joop Manusama, die als leider van de RMS-regering-in-ballingschap al jaren tevergeefs probeerde internationale steun te krijgen voor een vrij Molukken. Die dag nog werden er zeven kinderen vrijgelaten. De resterende vier kinderen mochten op 9 december gaan in ruil voor een gesprek tussen Metiary en een Indonesische ambassaderaad.

Naarmate de actie voortduurde, werd het geduld van de beleidsmakers steeds meer op de proef gesteld; zeker nadat de treinkaping op zondag 14 december was afgelopen. De onvermoeibare Samkalden, die aan een paar uur slaap genoeg had, hield het hoofd koel en wist met steun van minister-president Den Uyl gewelddadig overheidsingrijpen te voorkomen. Toen dat toch dreigde toen uit een afgeluisterd gesprek tussen bezetters opgemaakt werd dat er executies zouden plaatsvinden, haalde Samkalden de druk van de ketel. Hij bleek het maleis namelijk meer machtig te zijn dan de vertaler die de politie had ingeschakeld.

Voor de bezetters gold nu nog alleen het voorkomen van gezichtsverlies bij een overgave. Dat Van Agt bereid was Manusama aan te horen, hielp daarbij. Dreigend was de situatie binnen het gebouw niet meer. Er werd zelfs – met consulaire champagne – de verjaardag van een Molukker en Indonesiër gevierd.

Op vrijdagmiddag 19 december om half twee gaven de bezetters zich over. Ze zouden tot zeven jaar worden veroordeeld. Indonesië besloot na dit drama het consulaat te sluiten. Als ‘De Bracht’ werd het pand vervolgens een begrip bij de Amsterdamse Kruisvereniging. Maar nadat die organisatie een nieuw hoofdkantoor had betrokken op de Arlandaweg kreeg het deels weer een Indonesische functie. Men kan er weer terecht voor een vliegticket van Garuda of een visum; ook zit er een cosmetische kliniek.

http://s11.postimage.org/59j5d2wpf/image.jpg http://s9.postimage.org/j2nzcljfj/image.jpg

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 05 Dec 2015, 00:57 

Afbeelding


Harry Wullings was maar een deeltijd marinier :lol: :lol: :lol:

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 05 Dec 2015, 16:52 

Afbeelding

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Ma 21 Dec 2015, 18:10 

Afbeelding

 Forummededeling   Jump to topic

Geplaatst:  

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Zo 31 Jan 2016, 01:27 

Bij De Punt werd 23 mei 1977 gekaapt door negen Molukse jongeren. Na twintig dagen maakten speciale eenheden van het korps mariniers met geweld een einde aan de treinkaping.

[vimeo]153636860[/vimeo]

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Do 10 Nov 2016, 18:57 

Vliegbasis Volkel is in de Tweede Wereldoorlog aangelegd door de Duitsers. In de nadagen van de oorlog is het vliegveld nog door de geallieerden gebruikt als vliegbasis voor hun offensief tegen de Duitsers, maar toen het front verder Duitsland in kwam te liggen werd het vliegveld verlaten.

In 1946 werd het een marinierskamp, waar mariniers getraind werden voordat ze naar Indonesië uitgezonden werden. De mariniers reisden via halte Zeeland, wat vrij ver van het kamp lag. Daarom vroeg de kampcommandant in 1947 of de militaire treinen niet dichterbij de basis konden stoppen. De NS ging akkoord: de NS bouwde een perronnetje aan de vrije baan en plaatste een abri voor de dienstdoende officier, defensie verhardde de weg naar het kamp en zorgde voor verlichting.

In 1949 was het conflict in Indonesië voorbij en werd Volkel weer in gebruik genomen als vliegveld. Ergens voor 1955 werd er een aftakking van het hoofdspoor aangelegd en een extra perron; in 1972 werd het geheel opgebroken.

https://s14.postimg.org/4qpkvvswx/image.jpg
Mariniersperron Volkel
Heden ten dage zijn de twee perrons nog goed herkenbaar in het landschap en zijn er een informatiebord, een bankje en een stukje rails geplaatst. De gegeven coördinaten zijn van het aansluitwissel; de perrons lagen oostelijker

duitslijntje.info

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 09 Dec 2016, 17:51 

[vimeo]194997433[/vimeo]

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Zo 11 Dec 2016, 22:44 

10 december 2016, 351 jaar Korps Mariniers. Deze verjaardag wordt natuurlijk over ter wereld gevierd dus ook bij onze eenheid te Erbil Iraq. Namens het 21RSQN feliciteren wij alle Mariniers, oud Mariniers en iedereen die ons Korps een warm hart toe draagt. QPO. Deze verjaardag wordt natuurlijk over ter wereld gevierd dus ook bij onze eenheid te Erbil Iraq. Namens het 21RSQN feliciteren wij alle Mariniers, oud Mariniers en iedereen die ons Korps een warm hart toe draagt. QPO

https://s23.postimg.org/t9z5y65vv/image.jpg

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 27 Jan 2017, 07:40 

https://s30.postimg.org/aeulbnuoh/punt.jpg

MARINIERS ZIJN KLAAR MET ’ONZINVERHALEN’ OVER DE PUNT

’Het was geen executie’
door Olof van Joolen en Silvan Schoonhoven 

De mariniers die in 1977 nog als bevrijders werden ingehaald, zijn sinds 2011 doelwit van terugkerende beschuldigingen. De drie commandanten die destijds bij de bevrijding van de gegijzelde trein bij De Punt betrokken waren, zijn er klaar mee. Voor eens en voor altijd willen ze uitleggen dat ze de actie volgens het boekje hebben uitgevoerd.

Een van de gewapende gijzelnemers bij de intercity in De Punt. Op 23 mei 1977 was het de tweede keer dat een groep Molukse jongeren een trein kaapte. Anderhalf jaar daarvoor, in december 1975 bij Wijster, schoten de terroristen de machinist en twee passagiers dood.   Foto uit privécollectie mariniers
VorigeVolgende
Het belangrijkste verwijt dat de mariniers krijgen, is dat ze de Molukse kapers doelbewust zouden hebben geëxecuteerd. Ook wanneer die geen bedreiging meer vormden. Van de negen treinkapers overleefden zes de bevrijdingsactie niet.

„Dat alleen al bewijst dat het niet ons doel was om de kapers te doden”, zegt de algemeen commandant van zowel de actie bij De Punt als de ontzetting van een gegijzelde basisschool in Bovensmilde. Daar hielden de mariniers op 11 juni 1977 tegelijkertijd zes gijzelaars aan. Niemand kwam om of raakte gewond. „Ik zou zo’n opdracht om iedereen te doden zonder meer hebben geweigerd”, voegt de kapitein der mariniers b.d. eraan toe.

Gekromde tenen

De mariniers zeggen regelmatig met stoom uit de oren en gekromde tenen naar de beschuldigingen te luisteren.

Ze hielden tot nu toe hun mond omdat ze het niet gepast vonden over anti-terreuracties te praten. Ze wilden ook de uitkomsten van een officieel onderzoek door het ministerie van Veiligheid en Justitie afwachten. Dat pleitte hen geheel vrij.

Komende week doet de rechtbank Den Haag uitspraak in een civiele procedure aangespannen door advocaat Liesbeth Zegveld namens nabestaanden van twee kapers. Ze eisen schadevergoeding van de staat. Voor dit vonnis er ligt, willen de commandanten voor eens en altijd een einde maken aan wat zij ’bizarre lulverhalen’ noemen.

http://www.telegraaf.nl/tv/nieuws/ttvnieuws/27506935/__Hierom_breken_mariniers_hun_erecode__.html

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Vr 27 Jan 2017, 09:08 

Afbeelding

 Jump to forum   Jump to topic

Geplaatst: Za 28 Jan 2017, 06:41 

De harde les van Wijster

De mariniers van de Bijzondere Bijstands Eenheid (BBE) beëindigden de treinkaping bij het Drentse De Punt in 1977. Ze werden als helden onthaald. Aan die status wordt sinds een paar jaar getornd. De zwaarste aanval: een rechtszaak waarin nabestaanden van kapers de militairen beschuldigen van executies. De elitemilitairen hebben nooit hun kant van het verhaal willen vertellen. Tot nu. Eenmalig verbreken de drie commandanten van toen hun stilzwijgen.

https://s24.postimg.org/8yr97k9g5/Naamloos.jpg
De marinierscommandant, de aanvalsleider en de plaatsvervangend commandant verbreken in Den Haag het stilzwijgen. FOTO SERGE LIGTENBERG

Tienduizend kogels, een doorzeefde intercity en acht doden. Na de Tweede Wereldoorlog heeft Nederland nooit meer zo’n slagveld gezien als op het Drentse heidemoeras bij De Punt. „Het geweld was absoluut noodzakelijk om de bevrijding uit te voeren”, vertelt de marinierscommandant, inmiddels 73. „Natuurlijk, het was fors. Maar het moest. Vanwege de complexiteit van ’het doel’, de locatie van de trein, de afgesloten deuren en de positie van de gegijzelden in verschillende coupés te midden van gewapende terroristen. Het kon niet anders. Wij hebben alles uitputtend met het bevoegd gezag voorbereid en doorgesproken.”

Als de kruitdampen zijn opgetrokken en de mariniers terugkomen bij hun kazerne in Doorn, liggen er bloemen. Aan de poort staan kratten bier. Op de snelweg wordt getoeterd. Automobilisten steken hun duimen omhoog. In de lucht boven de Van Braam Houckgeestkazerne cirkelt een reclamevliegtuig. „Mariniers bedankt”, staat er op de sleep.

In de decennia die volgen, blijft dat beeld overeind. De militairen zijn de helden en de Molukse kapers de terroristen. Dat zes van hen waren doodgeschoten, wordt gezien als eigen schuld, het bedrijfsrisico van terreur. De commandanten die de leiding hadden over de bestorming verlaten het leger en laten ook in gedachten De Punt achter zich. Ze bouwen succesvolle zakelijke en maatschappelijke carrières op.

In 2011 begint het plaatje te veranderen. In dat jaar duikt het verhaal op van de anonieme ’marinier X’. Hij claimt dat er opzettelijk weerloze kapers met een schot van dichtbij zijn geëxecuteerd. De secretaris-generaal van Justitie zelf zou de opdracht hebben verstrekt: alle gijzelnemers moesten dood. ’Jongens en meisjes die zich niet meer konden verweren zijn gewoon afgeslacht en vermoord’, verklaart X in een bijzonder emotionele verklaring die journalist Jan Beckers verwerkt in een verhaal.

Het ministerie van Veiligheid en Justitie start een onderzoek naar de gang van zaken. Veel is tot dat moment onduidelijk, zo erkennen ook de mariniers. Wie schakelde precies wie uit? Ze hebben geen idee. In 2014 presenteert Veiligheid en Justitie een stevig rapport. De conclusie: het geweld was heftig maar gepast, de mariniers zijn hun boekje nergens te buiten gegaan. Onmiddellijk begint advocate Liesbeth Zegveld een civiele procedure tegen de Staat, namens nabestaanden van twee gedode kapers. Ze eisen 37.500 euro schadevergoeding vanwege de onnodige dood van hun kinderen. De familieleden willen ’de waarheid’.

Vlak voor de zaak begint, komt een verklaring naar buiten van nog een marinier. Hij geeft zijn identiteit niet prijs en deponeert de verklaring bij een notaris. Deze man claimt dat de militairen tijdens hun laatste briefing te horen kregen dat alle kapers dood moesten. Een ’regeringsfunctionaris’ zou uit Den Haag zijn gekomen om hun deze boodschap in te prenten.

Na de eerste berichten roepen de toenmalige commandanten hun mannen bij elkaar. Ze spreken af om ’zich te onthouden van commentaar zolang er onderzoeken lopen’. Maar met de rechtszaak en de tweede anonieme verklaring loopt eind 2016 de emmer over. ’Bizarre lulverhalen’, vinden de commandanten het.

In een zaaltje in Den Haag zitten ze na lange tijd weer bij elkaar: marinierscommandant kapitein A (73), commandant van de aanvalseenheid B (67) en eerste luitenant der mariniers en plaatsvervangend commandant C (66). Bijna veertig jaar hebben ze interviews afgehouden. Vlak voor de rechtbank in Den Haag komende week uitspraak doet in de rechtszaak van de nabestaanden, verbreken ze het stilzwijgen. Met hun rangen, niet met hun volledige namen. Die houden de mannen voor zichzelf, omdat ze geen zin hebben in hun directe omgeving dagelijks met De Punt te worden geconfronteerd. De stap naar de media nemen ze volgens A. met tegenzin. „Wij voelden ons als een bokser met zijn handen op de rug die almaar klappen krijgt. We moesten iets drastisch doen. We kunnen niet eeuwig niets zeggen.”

De mannen kijken jaloers naar de hightech spullen waar de Dienst Speciale Interventies anno 2017 mee opereert. Contraterrorisme staat begin jaren zeventig in de kinderschoenen. Nederlandse mariniers krijgen in 1972 de opdracht een antiterreureenheid te formeren na de dramatisch afgelopen gijzeling van de Israëlische ploeg (elf gedode atleten) tijdens de Olympische Spelen in München. Ze krijgen hulp van de Duitse collega’s. Verder is het een kwestie van leren door eigen missers en lobbyen voor de juiste spullen.

Bij een stille verkenning van de Franse ambassade waar in september 1974 een gijzeling gaande is, slaat een veldfles die ze netjes volgens dienstvoorschrift aan hun koppel dragen, keihard tegen een metalen brandtrap. Het klinkt harder dan een gong. De mariniers druipen snel af. Wanneer in 1975 bij het Drentse Wijster voor het eerst Molukkers een trein kapen, beschikken de mariniers niet eens over echt kogelwerende vesten. Ze moeten het doen met afgedankte Amerikaanse spullen uit Vietnam.

Die eerste treinkaping loopt slecht af. Kapitein A. ligt tweehonderd meter van de trein wanneer de gijzelnemers één van hun gevangenen doodschieten. Daarvoor waren ook al twee gevangenen geëxecuteerd. De mariniers mogen niet ingrijpen. De overheid wil de gijzeling door onderhandelen tot een einde brengen. De antiterreuraanpak van die tijd. „Het was walgelijk”, zegt marinier A. „Ik zag die man zo uit de trein vallen. Maar je neemt het niet mee”, reageert hij op suggesties dat de antiterreureenheid in De Punt wraak wilde nemen voor wat twee jaar eerder was gebeurd. „Bij De Punt hebben we wel gezegd: het gaat niet nog een keer gebeuren!”

Wijster is volgens de mannen de ultieme wake-upcall. De gijzeling maakt duidelijk dat terreur ook in Nederland bij het dagelijks leven hoort. De mariniers trainen vanaf ’75 speciaal op het bestormen van treinen. Ze oefenen op afgedankte rijtuigen in een zandput bij Maarsbergen. Dat gebeurt bijna in het zicht van de weggebruikers op de A12.

telegraaf
Pagina 1 van 3 [ Er zijn 67 resultaten gevonden ]



Ga naar:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Designed by STSoftware for PTF.

Vertaald door phpBBservice.nl.