Bekijk onbeantwoorde berichten | Bekijk actieve onderwerpen Het is momenteel Ma 15 Okt 2018, 12:40



Reageren op dit onderwerp  [ 2 berichten ] 
 Nieuw Guinea: 3 Fred Harms 

Het spijt ons,

U heeft geen toegang tot de andere reactie.

U moet een geregistreerd gebruiker zijn en/of aangemeld zijn om de rest te kunnen zien.


Registreren of Aanmelden
Auteur Bericht
Beheerder
Beheerder
Avatar gebruiker

Geregistreerd: Do 30 Jun 2016, 19:28
Berichten: 2929
Has thanked: 1070 times
Been thanked: 2015 times
National Flag: Netherlands
Reageer met citaat
Bericht Nieuw Guinea: 3 Fred Harms
Nieuw Guinea: 3 Fred Harms

Het leven in de jungle konden we dankzij een goede jungle training wel de baas maar het was niet soms niet eenvoudig,......telkens stonden we voor verrassingen!
Er waren b.v. ragfijne lianen die je nauwelijks zag en hadden vlijmscherpe tandjes, vooral bij minder daglicht en bij duisternis waren ze moeilijk te onderscheiden.
Deze lianen waren een gevaar voor ons omdat, als we er tegenaan liepen, ze ons behoorlijk konden verwonden!
En verwondingen konden infecties veroorzaken.
Liep je onverwachts tegen zo’n liaan aan dan had je kans dat je kleding scheurde en mogelijk ook een diepe haal in je lichaam opliep.
Ook daar leerden we mee omgaan!
Als we minder zicht hadden pasten we onze loopsnelheid en bewegingen zodanig aan dat als we er tegenaan liepen, we onmiddellijk stilstonden.
Dieper in de bush veranderde ook het terrein en soms verdwenen ook de mogelijkheden om water te verzamelen.
Wat nou,.....geen water meer te krijgen?
Ja, hele gebieden!
We leerde van de Papoea’s dat er bepaalde dikke lianen waren die water zouden bevatten.
Die moest je dan op een speciale manier kappen om het water eruit te krijgen!
Een bijkomende zaak was dat je een groot deel van een patrouille erg vochtig, zo niet nat bleef voor lange tijd.
Op sommige plaatsen waren de bomen veertig meter hoog, het zonlicht kwam daar soms moeilijk doorheen en het gevolg daarvan was dat de vochtige dampen op de grond maar zeer langzaam verdwenen.
Het regende in de natte moesson veel en niet zo weinig ook!
Op een keer passeerden we een gebied met die hoge bomen.
Wat gebeurd?
We zagen veel, ik zeg het maar op mijn manier, vliegende honden hangend aan die boomtoppen.
Ja, het waren grote beesten die met hun kop naar beneden aan hun achterpoten aan die boomtakken hingen.
Zoals vleermuizen zat doen!
Een begon te vliegen en vrijwel direct daarop volgde de hele massa!
Schrik!
We stonden stokstijf.
Die beesten hadden een grote spanwijdte........waren ook groot!
Anderhalve meter spanwijdte?
Denk eens in wat voor geluid dat teweeg bracht!
Een hels kabaal als die meute wegvloog!
Het kwam weleens voor dat we diep in de jungle terug vielen op een kampong, een woongemeenschap waarvan we wisten dat ze “safe” waren......dat ze niet rood-wit waren......
Rood-wit was de vlag van Indonesië en soms waren er leefgemeenschappen die voor Indonesie waren...... (maar heel weinig!).
Als we terugvielen in zo’n dorp hadden we meestal wel redenen om dat te doen.
B.v. eten......
Ik herinner mij nog de grap die bij zo’n bezoek voorviel......
Toen wij zo’n kampong binnentraden waren wij niet zo stress gevoelig meer......
De mariniers, blij met dat moment van rust, hadden zich gegroepeerd onder het dorpshuis midden in de kampong.
Meestal stonden die dorpshuizen hoog boven de grond op palen!
Het was een ontspannen toestand, iedereen voelde zich veilig!
Plotseling.......Alles gebeurde in een ogenwenk......paniek bij een groepje Papoea’s op enige afstand van het dorpshuis.
Paniek bij de mariniers! Schrik! Stress!
Onmiddellijk werden nieuwe vuurposities ingenomen, houders met munitie vlogen over en weer, iedereen hield de adem in!
Toen was het stil!
De Papoea’s betasten elkaar bij de mond......
Ik hoorde mijn hart kloppen!
Mijn eerste gedachte was: “hinderlaag”.
De stilte werd plotseling doorbroken door een schaterlach van onze ziekenverpleger......
De stress was gelijk weg!
Wat bleek?
De lezer kan het misschien moeilijk voorstellen maar wij zaten in een gebied van het stenen tijdperk....
Wat gebeurde er?
Die Papoea’s zaten in elkaars mond kennelijk aan de tanden te trekken!
Hoe kwamen ze daar nu bij.......?
De ziekenverpleger wist het!
Lachend vertelde hij zijn verhaal....
Hij had tussen die Papoeajongetjes zijn mond open gehad en zijn stifttand van zijn boven gebit in zijn mond naar beneden laten vallen en met zijn tong weer omhoog gedrukt.
Die papoeajongetjes zagen dat en voor hun was iets wat ze niet konden plaatsen en dat was de reden waarom ze op afstand van ons aan elkaar tanden zaten te trekken.......
Echt,........het was even goed schrikken!

Marinier Fred.


Zo 16 Sep 2018, 08:26
Meld dit bericht

These users thanked the author Fusil Automatique Lourd for the post: Snuf
  Rating: 14.29%
Profiel Privébericht versturen E-mail
Berichten weergeven van de afgelopen:  Sorteer op  
Reageren op dit onderwerp   [ 2 berichten ] 

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten


U mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen in dit forum
U mag geen reacties plaatsen op onderwerpen in dit forum
U mag uw berichten niet wijzigen in dit forum
U mag uw berichten niet verwijderen in dit forum
U mag geen bijlagen plaatsen in dit forum

Zoeken naar:
Ga naar:  
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Designed by STSoftware for PTF.

Vertaald door phpBBservice.nl.